Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής.
Συναισθηματική ασφάλεια θέλω.. Μπούχτισα στις μαλακίες σας.
Δεν με ικανοποιούν πλέον ούτε τα λουλούδια, ούτε τα δώρα, ούτε τα πλαστικοποιημένα κορμιά και οι φτιασιδωμένες μούρες σας. Δε θέλω τίποτε από δαύτα.
Λίγη παραπάνω φυσικότητα θέλω. Λίγη παραπάνω ειλικρίνεια..
Όση αντέχεις να μου δείξεις.
Διαπροσωπικές σχέσεις κι ένα σωρό μαλακίες. Μπορεί να υπάρξει “σχέση” δίχως συναισθηματική ασφάλεια; Μπορεί;
Ωραία – ωραία, είμαι ερωτευμένος μαζί σου! Και;
Δε μου λέει κάτι αυτό..
Ούτε τα ταξίδια μου λένε κάτι, ούτε τα ακριβά εστιατόρια, ούτε οι λαμπεροί φίλοι σου και η κοινωνικά αποδεκτή εργασία σου.
Ψάξε μέσα σου! Μέσα σου, γαμώτο! Εκεί υπάρχω;
Ποιος είναι ο ρόλος μου; Έχω ρόλο;
Μού‘χεις εμπιστοσύνη; Μ’εμπιστεύεσαι;
Τους φόβους μου, τους ακούς; Τις κραυγές και τις σιωπές μου, τις ακούς;
Τους τοίχους που γκρέμισα για σένα τους βλέπεις; Βλέπεις τα συντρίμμια;
Τα χιλιόμετρα, τις υπερβάσεις, όλους αυτούς που έκανα πέρα για νά‘μαι μαζί σου, τους βλέπεις;
Γιατί εγώ τους βλέπω στον ύπνο μου, ακόμα. Βλέπω εφιάλτες στον ύπνο μου..
Αλλά δεν κάνω πίσω. Σκουπίζω τις νύχτες τον ιδρώτα και μόλις ξυπνάω το πρωί ονειρεύομαι πάλι. Ονειρεύομαι το μέλλον μου, μαζί σου!
Γιατί δεν γουστάρω “μέλλον” χωρίς εσένα.
Δεν γουστάρω.
