Γράφει η Λιάνα
Κι όταν νιώθω πως κουράστηκα να μη σε βλέπω, κρύβομαι. Γιατί είναι μάταιο να τρέχω μακριά από όσα φοβήθηκα να πω δυνατά κάποτε, μιας και σε κουβαλάω παντού μέσα μου. Κρύβομαι στο σκοτάδι μου, στο πιο αγαπημένο μέρος μου σ’ αυτόν τον κόσμο. Κάπου στην άκρη της ψυχής μου, το χω φτιάξει με κόπο, για να μη μπορέσει ποτέ κανείς να το ανακαλύψει και να το παραβιάσει.
Όταν η απουσία σου χτυπάει την πόρτα μου και οι νύχτες γίνονται μαρτύριο, στριμώχνομαι στο χάος μου, που δεν έχει τίποτα να με φοβίσει. Είναι δικό μου, φτιαγμένο από τα απωθημένα που δεν ζήσαμε. Εκεί νομίζω πως η ψυχή σου, μέσα σ’ αυτήν την τρομαχτική ησυχία, κάποια στιγμή θ’ ακούσει τη δική μου. Εκεί αισθάνομαι πως θα καταλάβεις κάπου μέσα στη συνείδησή σου, πως όσα ζήσαμε εμείς οι δυο, μπορεί να μην ήταν τέλεια, αλλά ήταν δικά μας και μου γδέρνουν όλο μου το είναι, όταν ξυπνούν και γίνονται επαναλαμβανόμενες εικόνες.
Κάθε μα κάθε νύχτα, σκαρφαλώνω στη σκάλα της λύπης μου κοιτάω από ψηλά τ’ αστέρια που σκόρπισα στη γη για να σ’ ευχαριστήσω και κάνω μια βουτιά στο κενό της ερημιάς μου. Μετά αποκοιμιέμαι, μισοδιαλυμμένη, κομματιασμένη, σ’ αγγίζω στον ύπνο μου και βιάζομαι να χορτάσω την αίσθησή σου, γιατί ξέρω πως μόλις ξυπνήσω θα εξαφανιστείς.
Το ήξερα πως ότι γίνεται υπερβολικά δυνατό κάποια στιγμή ξεχειλίζει και καλύπτει ό,τι προσπαθείς να δημιουργήσεις. Αλλά αγάπησα τόσο τον πόνο στα μάτια σου, όλα αυτά που δεν άφηνες κανέναν άλλον να δει. Αγάπησα τη χροιά της φωνής σου, την εικόνα σου να μπαίνεις απ’ την πόρτα, να την κλείνεις και ν’ αφήνεις πίσω την πίκρα σου για το ανεκπλήρωτο που γνωρίζαμε καλά ότι δίνει νόημα στις κενές ζωές μας. Και για κείνες τις λίγες ώρες γινόσουν το χαμόγελό μου. Πόσο καιρό έχω να χαμογελάσω αληθινά, γαμώτο;;
Ωρίμασα απότομα μαζί σου, πονώντας για σένα. Βλέπεις, ενώ η καρδιά προσπαθεί να λησμονήσει το μυαλό μου έχει επαναστατήσει και σε ψάχνει. Και σ’ έχω μισήσει τόσο γιατί με ανάγκασες, προκειμένου να μην τρελλαθώ, να ζητάω σε άλλους κάτι απ’ αυτό που είχες εσύ. Πώς να πραγματωθεί κάτι τέτοιο, ζωή μου;
Μέσα στο σκοτάδι μου, προσπαθώ να κάνω λίγα βήματα, μα σκοντάφτω συνέχεια στις εκκρεμότητες που αφήσαμε. Βλέπεις μετά από τόσους μήνες και τόση βροχή που έπεσε μέσα μου, ανακατεύτηκαν οι αναμνήσεις μου, με τα «μου λείπεις» και μπλέκονται στα πόδια μου.
Τα φτερά που μου δωσες, έσπασαν. Η καταιγίδα σου, η ορμή σου, με άλλαξαν. Συχνά δεν μιλάω πια, γιατί βρίσκομαι σε μια συνεχόμενη διαμάχη με το εγώ μου. Κι αν εσύ έχεις καταφέρει να μείνεις χωρίς πληγές μετά από τόση αγάπη που σκορπίσαμε, σημαίνει πως πραγματικά δεν είχες κάτι να ρισκάρεις, ούτε κατάφερες να δεις μέσα μου.
Για σένα νιώθω μόνο λαχτάρα, σαν δίψα, σαν ανάσα που λείπει. Και λίγη ικανοποίηση για την ζωντανή μου εκδίκηση, γιατί ξέρω, ξέρεις, πως καταδικάστηκες να με κουβαλάς μαζί σου μόνιμα. Πάντα θυμάμαι τη διαπίστωσή σου : «Δίνεσαι τόσο σε όλα και χάνομαι, φοβάμαι».
Δεν ξεχνάω το τελευταίο μας βράδυ. Έστριβες τσιγάρο καθισμένος στον καναπέ κι απλά με χαιρέτισες, με τα μάτια χαμηλωμένα…Ένα πεταχτό φιλί κι ένα αμήχανο χαμόγελο, γιατί γνώριζες τα λάθη σου. Πάντα θα απορώ, πόση ώρα έμεινες στην ίδια θέση, καπνίζοντας;
Τώρα προφυλαγμένη στην κρυψώνα μου, κοιτώντας απ’ τις χαραμάδες της, διακρίνω ένα μικρό κλαράκι σ’ ένα δέντρο. Περιμένω ανυπόμονα να δω αν θα ανθίσει. Το βάφτισα ελπίδα και διαίσθηση, πως θα ρθεις, πως είσαι πολύ κοντά, παρατηρώντας αντιδράσεις και κινήσεις, όπως πάντα. Και τότε θα ενώσουμε επιτέλους τα σκοτάδια μας για να φωτίσουμε τον κόσμο μας, τον δικό μας κόσμο. Μια παράκληση μόνο..
Μην αργείς άλλο, ράγισα!
