Γράφει η Έφη Νερούτσου
Σε λίγες ημέρες ξεκινούν τα σχολεία.
Δεν θα πω πως ήταν ”ανέμελα”, θα πω πως ήταν τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου.
Έχω να θυμάμαι μόνο γέλιο, μόνο χαμόγελο, μόνο πλάκες. Κανένα bullying, καμία φασαρία, κανένα παιδί να κλαίει και αν με ρωτάς αυτό με κάνει πολύ περήφανη, Τόσο για την γενιά μου όσο και για την πόλη που μεγάλωσα και για το σχολείο μου.
Πήγα σχολείο στην Ελευσίνα και αν και δεν είμαι από εκεί την αγάπησα πολύ καθώς εκεί είναι η παρέα μου, οι φίλοι μου, αυτοί που μεγαλώσαμε μαζί.
Το 7ωρο μας ήταν κάτι παραπάνω από διασκεδαστικό. Η τάξη μου ήταν από τις χειρότερες που πέρασαν από αυτό το σχολείο και οι περισσότερες μανάδες μαζί με την δική μου έφευγαν με κλάματα από το σχολείο την ημέρα των βαθμών.
Δεν ήμασταν κακά παιδιά, δεν υπάρχουν κακά παιδιά, ήμασταν ανήσυχα, γεμάτο όρεξη και δεν κλείναμε ποτέ στο στόμα μας.
Στα σχολεία που ήμουν, από το δημοτικό μέχρι και το λύκειο υπήρχαν άλλα παιδάκια από άλλες χώρες και ουδέποτε υπήρξε κρούσμα ρατσισμού. Το γράφω και χαμογελάω γιατί θα ήθελα αυτές οι λέξεις να ακουστούν μέχρι την άλλη άκρη της γης.
Ήμασταν όλα παιδάκια. Ίδια παιδάκια. Ήμασταν συμμαθητές που πειράζαμε ο ένας τον άλλον και μετά ακολουθούσε γέλιο και ποτέ στεναχώρια ή κλάμα.
Θυμάμαι τον Σουλειμάν. Από τα καλύτερα παιδιά που γνώρισα και ο πιο ήσυχος μέσα στην τάξη. Όλα τα παιδάκια τον κάναμε παρέα και δεν πείραζε κανέναν και ποτέ πως είχε άλλο χρώμα από ότι η πλειοψηφία. Ο Σούλι -όπως και τον φωνάζαμε- ήταν μουσουλμάνος. Ποτέ δεν δημιούργησε πρόβλημα μέσα στην τάξη, ούτε καν με το θέμα των Θρησκευτικών που θα ήταν απολύτως σεβαστό το να μην θέλει να είναι παρών.
Αντίθετα εκείνος είχε πάρει απαλλακτικό αλλά δεν ήθελε να βγαίνει εκτός τάξης. Ήταν εκεί πάντα, άκουγε αλλά δεν συμμετείχε. Μας σεβόταν και τον σεβόμασταν.
Το παραπάνω ήταν απλά ένα παράδειγμα. Είχα πολλούς συμμαθητές από άλλες χώρες και με άλλες κουλτούρες. Οι γονείς μας αλλά και οι γονείς αυτών των παιδιών, μας έμαθαν κάτι απλό. Όλοι είμαστε ίσοι και ίδιοι.
Είμαστε ίδια παιδάκια αλλά με άλλα χαρακτηριστικά.
Τα τελευταία χρόνια ακούω συνέχεια την λέξη bullying και πραγματικά δεν ξέρω αν νευριάζω ή αν στεναχωριέμαι. Δεν κατηγορώ σχεδόν ποτέ τα παιδιά ειδικά αν μιλάμε για μικρές ηλικίες. Κατηγορώ τους γονείς που δεν μετέφεραν την παιδεία που θα έπρεπε να έχουμε όλοι μας.
Κατηγορώ την οποιαδήποτε ρατσιστική κουβέντα που μπορεί να ειπωθεί γενικά και ειδικά μπροστά σε ένα παιδί.
Κατηγορώ την υπεροψία που μπορεί να έχει ένας γονιός επειδή το παιδί του έτυχε να είναι Έλληνας και κάποιο άλλο όχι.
Κατηγορώ την κουβέντα ”Έλα μωρέ με την χοντρή” που μπορεί να ακουστεί από έναν γονιό μπροστά στην κόρη ή τον γιο του που έτυχε να είναι λεπτό.
Κατηγορώ τους γονείς που αντιδρούν στα παιδιά που δεν είναι από την Ελλάδα, είναι άριστοι μαθητές και έχουν την ευκαιρία αν το επιθυμούν και οι ίδιοι να σηκώσουν την Ελληνική σημαία.
Στην χώρα που δίδαξε τον πολιτισμό αρνούμαι να δεχτώ πως υπάρχει τέτοιος ρατσισμός. Αρνούμαι να δεχτώ πως υπάρχουν γονείς που οργανώνουν μαζώξεις με άλλους ανεγκέφαλους γονείς για να διαμαρτυρηθούν γιατί ο κάθε ”Σουλειμάν” δεν πρέπει να σηκώσει την ελληνική σημαία την στιγμή που εκείνος στρώθηκε και διάβασε ενώ το δικό του παιδί έκανε τσιγαράκι στις τουαλέτες.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ το χαστούκι που μου έριξε η μαμά μου όταν είπα ένα παιδάκι στον δρόμο χοντρό. Καλά μου έκανε γιατί έμαθα. Γιατί δεν το είπα ξανά. Γιατί μου άξιζε το χαστούκι. Γιατί δεν του άξιζε το ”είναι χοντρός”. Γιατί απλά δεν ήμουν καλύτερη από εκείνον.
Δεν είναι όλα ”Έλα μωρέ σιγά”. Μερικά πράγματα πειράζει να γίνονται. Μερικά παιδιά δεν μένουν μόνο στην στεναχώρια ή στο κλάμα. Δεν αντέχουν όλοι τα πάντα και δεν χρειάζεται.
Ξεχάσαμε όλοι γρήγορα τον Γιακουμάκη. Αυτό το γλυκό παιδί που πήγε να σπουδάσει και δεν γύρισε ποτέ πίσω γιατί κάποιοι μάγκες Έλληνες αποφάσισαν πως είναι καλύτεροι από εκείνον και του έκαναν την ζωή κόλαση.
Γιατί κάποιοι γονείς εκεί στην Κρήτη δεν έμαθαν στα παιδιά τους πως η μαγκιά είναι στο να είσαι σωστός άνθρωπος και να προστατεύεις όποιον μπορεί να σε έχει ανάγκη.
Και αυτοί παιδιά ήταν. Έτσι μεγάλωσαν. Δεν τους δικαιολογώ για όλα αυτά που έκαναν, αντίθετα τους εύχομαι να πάρουν αυτό που τους αξίζει. Τόσο σε αυτούς όσο και σε όλους εκείνους μέσα από την γαλακτοκομική σχολή που ήξεραν, έβλεπαν και δεν μίλαγαν επειδή ήταν φίλοι με πολιτικούς.
Είναι μια υπόθεση που παρακολουθούσα και δεν νομίζω να την ξεχάσω ποτέ. Ωστόσο εύχομαι μέσα από την καρδιά μου ο Βαγγέλης να είναι το τελευταίο θύμα bullying.
Μάθετε όλοι στα παιδιά σας να αγαπάνε σωστά και πως κανείς δεν είναι καλύτερος από κανέναν. Ο σεβασμός για να είναι σεβασμός πρέπει να είναι αμοιβαίος.
Ο ρατσισμός έχει πολλά πρόσωπα και δεν μας αρέσει κανένα από αυτά. Αν θέλετε να κάνετε ένα δώρο στο παιδί σας δεν υπάρχει καλύτερο από την παιδεία. Βοηθήστε να εξαφανιστεί από τα αυτιά μας η λέξη ”Bullying”, ”κλάμα”, ”αυτοκτονία”, ”θάνατος”.
Καλή σχολική χρονιά σε όλα τα παιδάκια.
Σας φιλώ και σας αγαπώ.
