Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ένα από τα ωραιότερα πράγματα που έχουμε σε αυτή την πόλη και το έχουμε υποτιμήσει γιατί το θεωρούμε λίγο πολύ δεδομένο, είναι το παιδικό θέατρο.
Ένα είδος τέχνης ξεχωριστό, δύσκολο και πολύ απαιτητικό.
Κι αυτό γιατί έχει το πιο δύσκολο και το πιο απαιτητικό κοινό, τα παιδιά.
Τα παιδιά δεν ξέρουν από “ευγένειες” και δείχνουν τα αληθινά τους συναισθήματα άμεσα.
Δεν μπορείς να τα καθηλώσεις αν η παράσταση δεν έχει ενδιαφέρον.
Δεν μπορείς να τα “καθίσεις κάτω” αν οι ηθοποιοί δεν δώσουν την αλήθεια τους κι αυτή η αλήθεια τους δεν γίνει αποδεκτή από τα παιδιά.
Μια υπέροχη παράσταση, άψογη σε όλα της, είδα χθες στην Σκηνή Τέχνης “Κάρολος Κουν”, το Ρομπέν των Δασών.
Μια παράσταση που σε έβαζε από το πρώτο λεπτό μέσα στο παραμύθι.
Έδινε με τρόπο απλό, εύπεπτο και κατανοητό έννοιες δύσκολες.
Προβλημάτιζε για το σωστό και το λάθος, το δίκαιο και το άδικο και τελικά την απόφαση που είναι πάντα ανθρώπινη.
Έθετε καινούριους όρους στα παιδιά, δύσκολους μεν αλλά πολυ-ακουσμένους στις μέρες μας όπως “φόροι” και “κοινωνική αδικία”.
Ο Πρίγκιπας Ιωάννης…που δεν έγινε ποτέ Βασιλιάς, ενσαρκωμένος εξαιρετικά από τον Δημοσθένη Φίλιππα, έδωσε μια πικρή αλήθεια στα παιδιά για τη φιλαργυρία, την ματαιοδοξία και το αποτέλεσμά τους, χωρίς στιγμή να χάσουν το γέλιο τους μηχανορραφόντας με τον σερίφη (Βασίλης Φακανας) που έκανε το παν για να επιβιώσει και ζητώντας κάτι ελαφρύ.. για δείπνο από τον εξαιρετικό Γάλλο Chef (Ant;vnhw Xr;hstoy)
Κι εκείνη η Λαίδη Μάριον (Ντάννυ Γιαννακοπούλου) με την ακόλουθή της (Μαριέλα Δουμπού).. έπαιρνε από το χέρι τα κοριτσάκια και τους έδειχνε πως εκτός από στέμματα και πριγκιπικά παραμύθια, υπάρχουν πολλά ακόμα που μπορεί να πετύχει ένα κορίτσι.
Η συμμορία του Ρομπέν (Αυγουστίνος Κούμουλος) με τον Λίτλ Τζόν (Μουταφτσής Κων/νος) και τον Τόμας (Άρις Λεοντόπουλος), ένας ύμνος στη φιλία, στην πίστη και στην αλληλεγγύη..
Όταν στο τέλος μιας παράστασης βλέπεις ματάκια γελαστά και δεν σε έχουν ρωτήσει ούτε μια φορά αυτο το “μαμά αργεί να τελειώσει;;” τότε ξέρεις πως είναι μια εξαιρετική παράσταση!
Από το δάσος του Σέργουντ και το βασανισμένο από φόρους Νότιγχαμ, στην Αθήνα του σήμερα, που παλεύει αλλά δεν παραμελεί ποτέ τον πολιτισμό της, η παράσταση αυτή αξίζει το χρόνο που θα διαθέσετε!
Όσο για τους ηθοποιούς και το σκηνοθέτη Δημήτρη Δεγαϊτη, σε κερδίζουν από την αρχή μέχρι το τέλος, που ανακατεύονται με τα παιδιά και τα ευχαριστούν για την παρουσία τους εκεί.
Μια Κυριακή που άξιζε..
Πληροφορίες για την παράσταση στο : Θέατρο Τέχνης
