Γράφει η Λαμπρινή Νταβέλη
Αν αγαπώ κάτι περισσότερο πάνω σου, αυτό είναι τα μάτια σου. Θυμάμαι σαν χθες την πρώτη φορά που το βλέμμα σου συνάντησε το δικό μου. Αμέσως με μάγεψε το γαλανό χρώμα των ματιών σου. Κι εκεί σταμάτησε ο χρόνος για μένα, στα δυο σου μάτια. Εξαιτίας τους σε ξεχώρισα.
Χαζεύοντάς τα, ανακάλυψα εκείνες τις λεπτομέρειες που κανείς άλλος δεν ήξερε. Για παράδειγμα όταν πλήττεις, είσαι κουρασμένος ή εξαντλημένος γίνονται γαλανά με ένα δαχτυλίδι κίτρινου χρώματος γύρω από την κόρη. Όταν θυμώνεις, αγχώνεσαι και νευριάζεις σκουραίνουν, υιοθετώντας το βαθύ μπλε του ωκεανού. Όταν είσαι χαρούμενος κι νιώθεις ανυπομονησία για κάτι γίνονται κι πάλι γαλανά. Γαλανά κι αστραφτερά, σαν διαμάντια.
Δεν ήταν, όμως, μόνο το χρώμα των ματιών σου που με σκλάβωσε. Ήταν κι ο τρόπος που με κοιτούσαν. Ήταν το βλέμμα σου. Ένα τέτοιο καθαρό βλέμμα αναζητούσα πάντα. Τόσο αληθινό κι τόσο αφοπλιστικό. Γι’ αυτό σε εμπιστεύτηκα. Εσύ μου έδειξες, χωρίς να πεις λέξη, μόνο με το βλέμμα και μέσα από πράξεις το πόσο με νοιάζεσαι και πόσο με αγαπάς.
Αν αγαπώ κάτι περισσότερο πάνω σου, αυτό είναι τα μάτια σου. Μαζί τους έχω ταξιδέψει στα πιο απόκρυφα μέρη του μυαλού σου. Έμαθα να σε διαβάζω. Γιατί τα μάτια μιλούν, μωρό μου, και λένε πάντα την αλήθεια. Έτσι και τα δικά σου. Μου μίλησαν για σένα. Ξεγύμνωσαν την ψυχή σου μ’ ένα βλέμμα. Μαρτύρησαν αυτό που πραγματικά είσαι, αυτό που προσποιείσαι πως είσαι και αυτό που θέλεις να γίνεις. Μου έδειξαν την διαδρομή που πρέπει να ακολουθήσω για να σε κερδίσω, ολοκληρωτικά. Ψυχή τε και σώματι.
Σε ξεχώρισα, λοιπόν. Και τα μάτια σου στα μάτια μου είναι όλος μου ο κόσμος!
