Γράφει η Λία Ευαγγελίδου
Εάν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω.
Να ήξερα μόνο αυτά που ξέρω τώρα.
Θα τον σταματούσα εκεί, μόνο στην πρώτη ματιά.
Θα αλλαζα, όχι τον τρόπο που με κοίταξες, αλλά το τρόπο που σε κοίταξα εγώ. Εκεί θα έβλεπες ένα βλεμμα παγερά αδιάφορο.
Και το ίδιο αδιάφορη θα περνούσε και η συνάντηση αυτή.
Δεν θα σου έδινα καμία ευκαιρία να εισχωρήσεις στο μυαλό μου,και να γίνεις το πάθος μου.
Δεν θα σε άφηνα να αγγίξεις το κορμί μου, δεν θα σου επετρεπα να πατήσεις στον κόσμο μου.
Δεν θα άφηνα την καρδιά μου στα χέρια σου ξέροντας ότι θα επιστραφεί σε κομμάτια.
Θα σε απέφευγα που να πάρει, να γλιτώσω από τον πόνο που νιώθω.
Θα έπρεπε να νιώθω θυμό κι όμως μου λείπεις.
Μου λείπει η ανάσα σου στο λαιμό μου.
Μου λείπουν τα χάδια σου, μου λείπουν τα φιλιά σου.
Μου λείπουν τα αστεία μας και οι μοναδικές στιγμές μας.
Αναζητώ την καλημέρα σου στα χείλη μου, και την καληνύχτα σου στο κορμί μου.
Μου λείπουν τα πάντα από σένα, γαμωτο.
Γύρνα πίσω ρε χρόνε. Κάνε μου τη χάρη.
Θέλω να αλλάξω τα πάντα. Να τα φτιάξω ξανά από την αρχή. Να αποφύγω ο, τι έχει σχέση με εκείνον.
Πονάω σου λέω, κάνε μου το χατήρι.
Γύρνα χρόνε λίγο πίσω τώρα που ξερω.
Τώρα που έμαθα, ότι δεν άξιζε την αγάπη μου. Τώρα που έμαθα ότι αυτός τόσο μπορούσε, κι ότι τα παραπάνω ειναι για τους παραπανω.
Τώρα που έμαθα ότι εγώ είμαι για παραπάνω κι αυτός ήταν λίγος για μένα.
Αχ ρε χρόνε με ακούς; γύρνα πίσω σου λέω…
Γύρνα, για να με κάνω να μην νιώθω, να μην του δοθω, να μην τον λατρεψω.
Να τα αλλάξω όλα. Να τον σβήσω από τη ζωή μου.
Άτιμε χρόνε δεν γυρνας πίσω, να με σωσω.
Άτιμε χρόνε δεν γυρνάς πίσω, να αλλάξω την αρχή της ιστορίας για να αποφύγω το οδυνηρό τέλος.
Άτιμε χρόνε περνάς δίχως κανένα έλεος….
