Γράφει η Μαρίνα Μελίδου
Μεγαλώνουμε.
Άλλοτε με τρόπους μειλίχιους, άλλοτε με τρόπους σκληρούς, μα πάντοτε με τρόπους ιδανικούς για μας φτάσουν σ’ αυτό που πρέπει να γίνουμε. Σ’ αυτό που ήρθαμε να εκπροσωπήσουμε.
Ίσως η ζωή να μην είναι για όλους η ίδια, όμως όλοι με την ίδια ανακούφιση, ή με τον ίδιο φόβο, ανακαλύπτουμε κάποτε πως δεν μείναμε αυτοί που ήμασταν, ή δε γίναμε αυτοί που αρχίσαμε.
Μα αυτό δεν είναι πάντοτε για κακό.
Δύσκολο πια να προσβληθείς, να παραπονεθείς και να πονέσεις, ως άλλοτε, μα τούτο δεν αποτελεί ήττα, παρά μόνον κατάκτηση.
Πλέον η ζωή σου απαρτίζεται από αυτούς τους λίγους. Και δεν έχει μήτε χώρο, μήτε διάθεση για τους πολλούς.
Κι η επιθυμία σου να ‘σαι “ταιριαστός” και με τους άλλους σύμφωνος, αντικαθίσταται•
από μία πλέον ανικανοποίητη δίψα να ‘σαι η γνώμη σου και η ψυχή σου.
Κι αυτό δεν είναι κακό.
Μεγαλώνουμε. Κι όλα μας τα διδάγματα πράξεις γίνονται και μερίσματα του χαρακτήρα μας, που μας κάνουν καλύτερους• καλύτερους για τους ίδιους εμάς.
Γι’ αυτό και πλέον δε μπορούν ούτε να σε προσβάλλουν, ούτε να σου δημιουργήσουν πόνο, δίχως τη δική σου συγκατάθεση.
Ο Εαυτός “εσώκλειστος” φυλάσσεται, σ’ όλες τις άμυνες που του ‘δωσες για να επιβιώσει.
Και όλα αυτά, γιατί πλέον το έμαθες, πως μόνο με τον Εαυτό αντέχεται η ζωή.
