Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Ναι, ζήσαμε μαζί θυμάμαι. Γελάσαμε μαζί, κλάψαμε μαζί, περπατήσαμε μαζί, φάγαμε μαζί, κοιμηθήκαμε μαζί…
Κάθε βράδυ ήσουν εδώ, για να μου πεις πως μ’ αγαπάς πριν κοιμηθώ.
Κάθε πρωί ήσουν εδώ, για να μου δείξεις τον ήλιο και τον έρωτα που μας περιμένει εκεί έξω. Έμαθα πώς πίνεις τον καφέ σου, ποιο χρώμα προτιμάς, πώς φιλάς, πώς μυρίζεις…
Έμαθα τους φόβους σου, τα όνειρά σου και τα μελλοντικά σου σχέδια. Έμαθα πώς αγγίζεις, πώς μιλάς, πώς γελάς… Μαζί σου έμαθα πώς είναι να υπομένεις, να μοιράζεσαι και να αντέχεις. Πώς είναι να ελπίζεις και να απελπίζεσαι την ίδια στιγμή. Κι αν τώρα κάποιος με ρωτούσε ποιος είσαι, δε θα ήξερα τι να του πω. “Δεν τον γνωρίζω”, θα απαντούσα.
Μπορεί να σε γνώρισα, μα δε σε έμαθα ποτέ. Γιατί ποτέ δε μου έμαθες πώς είναι ν’ αγαπάς και να εγκαταλείπεις. Ν’ αγαπάς και να ξεχνάς. Ίσως στον έρωτα, να ισχύει τελικά ό, τι απομένει απ’ αυτόν, αφού τελειώσει. Ίσως ο έρωτας να κρίνεται στην απώλειά του. Κι ίσως εσύ, να μη μ’ αγάπησες ποτέ…
