Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κάποτε μου είπες πως δεν θα χρειαστώ ποτέ ασπίδα μαζί σου.
Κι εγώ σου είπα δεν την σήκωσα ποτέ σε εσένα την ασπίδα μου.
Βλέπεις πολύ πριν σ’αγαπήσω, σε ερωτεύτηκα.
Κι ο έρωτας, είναι πόλεμος!
Πόλεμος με τον εαυτό σου.
Πόλεμος με την ψυχή σου.
Πόλεμος με τη λογική σου.
Η αγάπη, είναι παιχνίδι για δυο.
Ο έρωτας είναι μοναχική διαδρομή σε δύσβατα μονοπάτια.
Κι εκεί που η λογική σου φωνάζει “τρέξε” εσύ στέκεσαι και περιμένεις.
Εκεί που η λογική σε προστάζει “φύγε” εσύ γελάς δυνατά και μένεις με τα πόδια στηλωμένα.
Εκεί που τα “μπορώ” αρχίζουν να μάχονται τα “θέλω” τότε ξέρεις πως είσαι από χέρι χαμένος και το μόνο που σου μένει είναι να παραδωθείς στον έρωτα.
Δεν χρειάστηκα ποτέ λοιπόν εκείνη την ασπίδα, ψυχή μου, γιατί είχα ήδη δώσει τις μάχες μου.
Είχα ήδη νικηθεί κατά κράτος. Είχα ήδη αφεθεί στον έρωτα.
Είχα ήδη γκρεμοτσακιστεί στο δρόμο που η λογική μου φώναζε να μην διαλέξω.
Και ξέρεις κάτι;
Επέζησα.
Επέζησα για να σου πω κατάμουτρα πως είσαι η ωραιότερη μάχη που έχασα.
Επέζησα για να σου πω πως άξιζε κάθε ξενύχτι, κάθε δάκρυ, κάθε πόνος.
Επέζησα για να σου πω πως αν δεν είχα χάσει κάθε μάχη μου μαζί σου, δεν θα είχα μάθει ποτέ πως είναι να χαμογελάς αληθινά.
Πώς είναι το “μαζί” που δεν μπορεί κανείς να επιβάλει.
Πώς είναι το “μαζί” ακόμα και χώρια.
Επέζησα για να σε αγαπήσω..
Και τώρα ξέρω, πώς είναι να αγαπάς εκείνον που ερωτεύτηκες και πώς είναι να ερωτεύεσαι εκείνον που αγάπησες.
Και μεγαλύτερη μαγεία από αυτό, δεν υπάρχει!
Επέζησα… κι ας σου παρέδωσα την ασπίδα μου.
Κι είμαι πάντα εκείνη η ελεύθερη ψυχή.
Ελεύθερα παραδομένη..
ΥΓ. Μέχρι να έρθεις να το πάρεις πίσω..
