Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Η άνοιξη έχει τα αρώματα του μικρού χωριού μου και του οργασμού της φύσης,.
Η άνοιξη μου μυρίζει χώμα φρεσκοσκαλισμένο και ποτισμένο.
Η δική μου άνοιξη έχει το άρωμα των καταπράσινων φυτών που αδημονούν να φωλιάζουν στο υγρό χώμα και να γίνουν ένα μαζί του, σαν έρωτας!
Η δική μου άνοιξη μυρίζει κόπο και ιδρώτα ανθρώπων που δαμαζουν κάτω από τον καυτό ήλιο την γη.
Η άνοιξη μου μυρίζει πασχαλιές και παγωτό βανίλια, φρεσκοψημένο ψωμί από τον παλιό φούρνο της γιαγιάς και κολόνια λεμόνι από τον παππού που μόλις ξυρίστηκε στην αυλή.
Μοσχοβολάει λεβάντα από την απλωμένη στα σύρματα μπουγάδα της μάνας μου και φρεσκοκομμένες φράουλες στα χέρια του πατέρα.
Η καταδικιά μου άνοιξη φοράει το άρωμα της αγκαλιάς εκείνης της πρώτης μου παιδικής αγάπης, που κρυβόταν ανέμελη και αθώα πίσω από τις λευκές γαρυφαλλιές.
