Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Όχι!
Δεν υπάρχουν ανεκπλήρωτα όνειρα… υπάρχουν μόνο δειλά και προδομένα.
Υπάρχουν όνειρα που δείλιασαν στην διαδρομή τους και κρύφτηκαν στη σκόνη.
Υπάρχουν όνειρα που θέλανε πολύ να γίνουνε αλήθειες, όμως αυτός που τα έκανε τα άφησε στην τύχη τους.
Όνειρα που τρόμαξαν από την ένταση και πήραν λάθος δρόμους.
Υπάρχουν όνειρα που επενδύσαν στο ψέμα και αναπόφευκτα ήρθε η χρεοκοπία τους.
Υπάρχουν κάτι όνειρα που μοιάζανε μεγάλα, μα όταν πέσανε οι μάσκες τους το ψέμα φανερώθηκε.
Όνειρα που με παρέα ξεκινήσανε μα στην πορεία απέμειναν μονάχα.
Υπάρχουν όνειρα που δήλωσαν θαρραλέα χωρίς ποτέ να είναι.
Όνειρα που φτάσανε στο τέρμα, όμως δεν είχανε κανέναν εκεί για να τα περιμένει.
Όνειρα που ήθελαν αγώνες, αγώνες που ποτέ δεν δώθηκαν.
Που μείναν από ανάσες και πάθανε ασφυξία.
Γενναία όνειρα, που γεννήθηκαν από ανθρώπους τρομαγμένους.
Ακριβά όνειρα, που στο τέλος πολύ φτηνά ξεπουληθήκανε.
Αλήτικα όνειρα, που κρίθηκαν για την όψη τους κι όχι για την ψυχή τους.
Λεβέντικα όνειρα, που πέσανε στις μάχες από αντιπάλους ύπουλους.
Φωτεινά όνειρα, που σε μπουντρούμια κλείστηκαν και χάσανε το φως τους.
Περήφανα όνειρα, που την ντροπή δεν άντεξαν και σκύψαν το κεφάλι.
Χαρούμενα όνειρα, που την χαρά τους κλέψανε και ντύθηκαν στα μαύρα.
Αθώα όνειρα, που με το έτσι θέλω, ένοχα κριθήκανε χωρίς απολογία.
Ακούραστα όνειρα, που μια βροχή τα έδειρε και πάγωσαν στο χιόνι.
Αθάνατα όνειρα, που πέσανε νέκρα χωρίς να αγκαλιαστούνε.
Υπάρχουν όνειρα που στην αγάπη πιστέψαν μα εκείνη δεν τα πίστεψε.
Υπάρχουν όνειρα που ανήκανε στον έρωτα μα εκείνος δεν τα είδε.
Δεν υπάρχουν ανεκπλήρωτα όνειρα σου λέω!
Υπάρχουν μόνο όνειρα δειλά ή προδωμένα.
Ενός λεπτού κραυγή, κεράκια αναμμένα, συγχώρεση και μνήματα…
στα όνειρα που χάσανε τον δρόμο τους, που σε σταυρό ανέβηκαν, που έμειναν μονάχα τους, που πέθαναν στα πόδια τους, που συγχώρεση δεν βρήκανε και από τον φόβο χάσανε.
Ενός λεπτού κραυγή!
