Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Είπα να μην σου γράψω αλλά δεν έχω άλλη επιλογή, αλήθεια.
Νιώθω πως όλα αυτά που έχω μέσα μου αποτυπώνονται σε μια λευκή κόλα χαρτί που πηγαίνει κατευθείαν στα αυτιά σου. Μόνο έτσι νιώθω πως με ακούς.
Η σκέψη μου μόνιμα εκεί που είσαι εσύ. Το κορμί μου έχει μείνει και αυτό εκεί δίπλα σου. Σαν να μην έφυγε ποτέ, σαν να μην πέρασε ούτε λεπτό που να μην είμαι κοντά σου. Κοντά σε αυτά τα δυο μάτια που στάζουν έρωτα. Λάμπουν και λάμπουν καλοσύνη και ενδιαφέρον.
Είδες πως τα φέρνει;
Εγώ έμαθα πια να ζω έτσι. Έτσι σαν να μην ξέρεις ποτέ τι θα βρεθεί στο δρόμο σου και πότε. Έτσι σαν μια τυχαία συνάντηση που όμως την θυμάσαι για πάντα. Από εκείνες τις γλυκές συναντήσεις που έρχονται και φεύγουν τόσο γρήγορα όσο και μια αστραπή.
Τα πιο όμορφα που έρχονται είναι εκείνα που δεν περιμένεις ποτέ να τα δεις, που δεν τα φαντάζεσαι. Πονάει λίγο; Πονάει λίγο μετά που δεν μπορείς να είσαι εκεί που θέλεις παρά μόνο με το μυαλό σου. Ξέρω πως δεν φτάνει αυτό πια. Μεγαλώσαμε και θέλουμε να έχουμε εκείνα που θεωρούμε δικά μας, πραγματικά δικά μας. Τα δικά μας δεν δανείζονται και κρατιούνται πάντα από εμάς για εμάς.
Περνάει ο καιρός και εσύ θέλεις πάλι να είσαι εκεί. Σκέφτεσαι όλα εκείνα και χαμογελάς σαν να βλέπεις μπροστά σου εκείνα που είχες ζήσει εκείνη την τυχαία βραδιά. Τα χαμόγελα, τα βλέμματα, τα πονηρά και τα αθώα, όλα εκείνα που θα σε κάνουν να θυμάσαι μέχρι να ιδωθείτε ξανά. Εκείνα τα αθώα φιλιά με τα βλέμματα όλο σπίθα. Σαν τότε που είμασταν μικροί. Σαν τότε που όλο το παιχνίδι γινόταν μόνο με τα μάτια και τα πολύ μικρά κατά τύχη αγγίγματα
Έτσι, κατά τύχη γίνονται τα ομορφότερα πράγματα στη ζωή μας. Έτσι εντελώς περίεργα σε στιγμές που ούτε καν τα περιμένεις.
Ξέρεις, αυτά τα κατά τύχη που όμως κρατούν για μια ζωή. Αυτά που μένουν χαραγμένα στην καρδιά μας και δεν φεύγουν ποτέ. Ότι είναι εκεί μέσα βαθιά, δεν ξεχνιέται και δεν φεύγει ποτέ.
Έτσι ήρθες και εσύ, έτσι παραμένεις στο μυαλό!
Όλα γίνονται κάπως έτσι, κατά τύχη.
