Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Κι αν δεν αξίζει εκείνη, η μία, να τα κάνεις πουτάνα όλα για πάρτη της, ποιος το άξιζει;
Για ποιον αξίζει η ζωή, το ρίσκο και η τόλμη, αν δεν αξίζει για εκείνη;
Όλα τα λόγια που της λες, όλες οι υποσχέσεις και οι μεγάλοι έρωτες που της περιγράφεις, όλα είναι αέρας αν δεν μπορείς μια μέρα, ναι, μέρα, όχι νύχτα, να την πάρεις από το χέρι και να πάτε να τα ζήσετε.
Όλα.
Μια μέρα, με το φως να λούζει τις αλήθειες σας, γιατί για τον έρωτα και την καύλα δεν πρέπει να ντρέπεσαι ποτέ.
Από τον έρωτα και την καύλα δεν πρέπει να κρύβεσαι ποτέ.
Αν δεν αξίζει εκείνη, να τινάξεις μια ζωή για πάρτη της, τι να τα κάνει τα λόγια τα μεγάλα και τα “θα” τα αναρίθμητα;
Όταν ο έρωτας καλεί προσκλητήριο, οφείλεις να δηλώνεις “παρόν”, αλλιώς δίνε του.
Μάζεψέ τα κουβαδάκια σου και σ’ άλλη παραλία.
Χτίσε κάστρα στην άμμο και παίξε με τη θάλασσα.
Παίξε.
Γιατί για ζωή δεν είσαι μάγκα μου.
Γιατί η ζωή μετράει από την στιγμή που τολμάς να την τινάξεις στον αέρα.
Η ζωή μετράει από την στιγμή που δεν την υπολογίζεις.
Η ζωή μετράει από όταν την βάλεις στην ζυγαριά με τον έρωτα και βρεθεί λίγη, ελλειπής.
Γιατί αν τον έρωτα δεν τον μετράς πάνω από κάθε ρίσκο, πάνω από κάθε πρόκληση, τότε δεν σου αξίζει, ούτε εκείνη η μία, ούτε ο έρωτας.
Μάγκα δεν θα σε κάνουν τα λόγια που θα της πεις, αλλά η φορά που δεν θα πεις τίποτα, εκτός από ένα “φεύγουμε”.
