Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Είμαστε ίδιοι!
Σε θέλω με θέλεις χωρίς ερωτήσεις χωρίς τίποτα παραπανίσιο.
Ένα σε θέλω που κρύβει μέσα του τα πιο μεγάλα συναισθήματα που μπορείς να φανταστείς.
Ποιο είναι αυτό που μας ενώνει; Ποιο είναι αυτό που μας χωρίζει;
Ερωτήσεις διχως απαντήσεις! Αγάπη διχως πολλά πολλά!
Τι να τα κάνεις τα πολλά πολλά όταν υπάρχει πραγματική αγάπη. Όχι αγάπη με δώρα και λουλούδια. Όχι αγάπη με ψεύτικα καθημερινά λόγια, βασικά όχι αγάπη με λόγια. Αγάπη από εκείνες που τα σώματα ορίζουν…
Απλή, μοναδική, ξεχωριστή, αθώα αγαπη!
Αθώα!
Απο εκείνες που δεν υπάρχουν πρέπει, που δεν υπάρχουν ψευτιές και λόγια μόνο και μόνο για να ειπωθούν.
Απο εκείνες με τις μοναδικές ματιές και συναντήσεις. Τις συναντήσεις για να μάθεις νέα, για να δεις πως είναι καλά. Για να ανταλλάξεις έστω μια αγκαλιά και να πάρεις ένα φιλί. Το δικό του φιλί, το δικό της φιλί!
Απο εκείνα με τις κομμένες ανάσες. Τα καυτά σαν την άμμο βλέμματα! Τα θελω να σε ξαναδώ. Τα σ’ αγαπω δίχως να λέγονται. Και όταν λέγονται να ειναι αληθινά. Οχι καθημερινά και για να ειπωθούν!
Δεν είναι απο τους έρωτες που φεύγουν αλλά απο εκείνους που μένουν!
Μένουν γιατί ειναι μοναδικοί. Τα μυαλά ενώνονται!
Δεν ζητούσαν τίποτα. Μόνο να είναι μαζί. Να είναι μαζί πότε πότε! Αγάπη διχως να ζητάς. Αγάπη μόνο να δίνεις. Αυτό σημαίνει αγάπη!
Δεν δίνεις για να πάρεις. Δίνεις γιατί αγαπάς και θέλεις να δώσεις. Είσαι ευτυχισμένος με το να δίνεις σε εκείνον που αγαπάς. Βλεπεις το χαμόγελο του και νιώθεις γεμάτος!
Ποιος βάζει όρια στην αγάπη; Δεν υπάρχουν όρια στην αγάπη αγάπη μου. Δίνεις ψυχή, μυαλό, καρδιά, σώμα και ότι έχεις χωρίς χαζές ερωτήσεις, γιατί και φανφάρες! Αυτά είναι για τους άλλους. Για εκείνους που δεν νιώθουν. Ίσως να μην έχουν νιώσει τι σημαίνει αγαπη. Ίσως να μην έχουν αφήσει τον εαυτό τους να νιώσει ή ακόμα και να μην έχουν πάρει την αγάπη που θα ήθελαν να έχουν πάρει.
Ίσως να φοβούνται. Η αγαπη δεν φοβάται. Πάει με χίλια εκεί που ανήκει. Σε δυο σώματα με μια ψυχή, ένα μυαλό. Ίδια μα τόσο διαφορετικά. Αυτό ίσως να τα ενώνει. Ποιος ξέρει και ποιος ρωτάει να μάθει. Δεν υπάρχουν απαντήσεις ούτως ή άλλος! Υπάρχουν δυο που γίνονται ένα. Μα είναι ένα! Αυτό το ένα που εκρήγνυται σαν ηφαίστειο ήρεμο εδώ και πολλά πολλά χρόνια και όταν πια εκραγεί βγάζει χρώματα του έρωτα και του πάθους!
Αυτό είναι η αγαπ, αγάπη μου. Αυτό!
Έχεις σίγουρα ακούσει κάπου για την αγάπη εκείνη που λέγεται αμφίδρομη!
Αγαπούν και δυο σαν να είναι κάτι μοναδικό που αν το αφήσουν χωρίς αγάπη θα μαραθεί όπως τα λουλούδια, τα πανέμορφα λουλούδια. Τόσο πολύτιμο. Σαν το δέρμα του μωρού, αθώο και ανέγγιχτο.
Η αγάπη δεν έχει εγωισμούς και παρτακισμούς. Η αγάπη δεν σκέφτεται τον εαυτό της. Σκέφτεται και λειτουργεί σαν ένα.
Αυτή είναι η αληθινή αγάπη.
Αυτή είναι η αγάπη, αγάπη μου!
