Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Εκεί που υπήρχε μια όμορφη σχέση, υπήρξαν γκρεμίδια σε μια στιγμή.
Εγώ κι εσύ, εσύ και μια άλλη κι η ειλικρίνειά σου, πουθενά.
Μια καθαρή εξήγηση ήταν το θέμα όλο. “Μου έχεις τελειώσει”, “δεν μπόρεσα να αντισταθώ”.. κάτι.
Κι εγώ, θα το εκτιμούσα, γιατί θα ήσουν ειλικρινής και θα εξέφραζες κάτι που ένιωθες. Άσχετα αν δε μου άρεσε αυτό που θα άκουγα ή το πώς θα αντιδρούσα.
Ό,τι και αν έκανα θα μου περνούσε, γιατί είναι ανθρώπινο αν είσαι με κάποιον χρόνια να σου περάσει η κάψα και να θες κάποια άλλη.
Τώρα βέβαια στο χέρι του ζευγαριού είναι κατά πόσο θέλουν να σώσουν αυτό που έχουν χτίσει ή να τα παρατήσουν.
Όπως και να έχει όμως, θα έπρεπε να ξέρεις πως εγώ δε γίνομαι κομπάρσος στη ζωή κανενός. Θα έφευγα, αλλά θα αποχωρούσαμε και οι δύο με αξιοπρέπεια από αυτή τη σχέση. Θα ήταν προτιμότερο αυτό από το να παίζεις με τα συναισθήματα δύο ανθρώπων μόνο και μόνο για να ικανοποιήσεις τον εγωισμό σου και να συμπληρώνεις τα κενά σου.
Κι αν αυτό που ήθελες ήταν το διπλό παιχνίδι σου, για να μην χάσεις τίποτα από τα κεκτημένα σου.. έπρεπε να ξέρεις πως ο κλέφτης και ο ψεύτης, τον πρώτο χρόνο χαίρονται!
Καλά έπαιζες και με διπλούς ρόλους. Το κατείχες το ταλέντο. Τέλειος υποκριτής. Αλλά έπρεπε να περιμένεις ότι θα ερχόταν και η στιγμή της αποκάλυψης. Και από τις δυο… Κι εκεί που τα είχες όλα, χρειάστηκε να μείνεις στο τίποτα.
Αν και.. δεν ανησυχώ για σένα. Θα την βρεις την άκρη σου εσύ… υπάρχουν πολλά ανυποψίαστα κορόιδα εκεί έξω ε;
