Γράφει η Ελένη Σάββα
Σου χρωστάω ένα γέλιο! Σου χρωστάω ένα γέλιο εαυτέ μου που τόσα δάκρυα σ’άφησα να χαραμήσεις.
Σου χρωστάω ένα μεγάλο, όμορφο, αληθινό χαμόγελο. Για όλα τα άσχημα που περάσαμε παρέα και πήγαν στο καλό. Για όλες τις άσχημες σκέψεις που μας κρατούσαν έστω για λίγο πίσω.
Ξέρεις τι άλλο σου χρωστάω; Μια όμορφη βόλτα στη πόλη. Μια βόλτα μόνοι μας. Εγώ και εσύ. Έτσι, για να σου θυμίσω πόση ομορφιά υπάρχει γύρω σου.
Για να σε αγαπήσω ακόμα περισσότερο, για να νιώσω χαρούμενη.
Σου χρωστάω και μια βόλτα το βράδυ, στη παραλία. Να βλέπουμε τ’αστέρια και να χανόμαστε στις σκέψεις. Να χαζεύουμε τη θάλασσα και ν΄αφήνουμε όλα τ’αρνητικά, να σκάνε στην ακτή μαζί με το κύμα. Να χαμογελάμε γιατί η θάλασσα κι ο ουρανός είναι ένα. Κι είναι τόσο όμορφη Θεέ μου η εικόνα…
Μόνο έτσι θα σου δώσω ότι σου αξίζει εαυτέ μου, την αγάπη. Μόνο έτσι θα δεθώ μια για πάντα μαζί σου, και δεν θα σε παραμελώ ποτέ. Θα σ’αγαπώ, όπως θέλω να μ’αγαπήσουν οι άλλοι. Και θα γελάμε παρέα, και θα ερωτευόμαστε το καθετί, και θα διώχνουμε κάθε σύννεφο που μοιάζει σκοτεινό και λυπημένο.
Θα μάθουμε μαζί εαυτέ μου. Θα μάθουμε μαζί να κοιτάμε μπροστά, θα μάθουμε ν’αγαπάμε πιο δυνατά. Θα μάθουμε μαζί να μετατρέπουμε τα άσχημα σε όμορφα, και τα δάκρυα σε χαμόγελα.
Το πιο σημαντικό, είναι πως θα μάθουμε να δινόμαστε εκεί που αξίζει μονάχα. Πουθενά αλλού.
Θα μάθουμε , πάντα μαζί, πάντα παρέα, πως όλα είναι περαστικά. Πως το μόνο σίγουρο, είναι πως έχουμε ο ένας τον άλλο.
Θα προχωράμε μπροστά, θα χαμογελάμε, μη ξέροντας τι θα βρούμε παρακάτω, μα θα ‘ναι το πιο ωραίο μάθημα απ΄όλα. Γιατί έτσι, θα σ’αγαπήσω εαυτέ μου. Θα σ’αγαπήσω, όπως ακριβώς σου αξίζει.
Αυτό θέλω να σου υποσχεθώ. Πως ότι κι αν έρθει, εγώ θα σε φροντίζω. Για να χαμογελάμε. Αφού στην τελική, αυτό είναι η ζωή μας. Ένα χαμόγελο. Ένα γλυκο αγαπησιάρικο χαμόγελο. Θα σ’αγκαλιάζω εαυτέ μου, και θα σ’αγαπάω πολύ. Αυτό σου αξίζει.
