Ένα αύριο χωρίς προσδοκία.
Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου Δεν περιμένω τίποτα από το αύριο. Δεν του χρωστάω και δε μου χρωστάει. Για χρόνια το φόρτωνα με όνειρα, δικαιολογίες και ψεύτικες υποσχέσεις. “Αύριο θα αλλάξω”,…
Share
Posts by tag
Σοφία Σοφιανίδου
165 posts
Με τα «περίπου», τελείωσα.
Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου Έρχεται η στιγμή που το «περίπου» δεν αρκεί πια. Δε σε χωράει. Δε σε γεμίζει. Στην αρχή κάνεις εκπτώσεις. Συμβιβάζεσαι, πείθεις τον εαυτό σου ότι και…
Share
Άλλο άντρας, άλλο αντράκι.
Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου Υπάρχουν εκείνοι που γεννιούνται άντρες κι εκείνοι που μένουν για πάντα… αντράκια. Και η διαφορά δεν έχει καμία σχέση με την ηλικία, το ύψος ή τους…
Share
Είσαι ο τελευταίος ψίθυρος στη συνείδησή μου πριν κοιμηθώ.
Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου Η μέρα τελειώνει.Τα φώτα χαμηλώνουν, οι ήχοι σβήνουν, κι ο κόσμος έξω μοιάζει να παγώνει.Κι εγώ, όπως κάθε βράδυ, αφήνω την αναπνοή μου να βρει τον…
Share
Εκεί που χωράμε και οι δύο.
Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου Ξυπνάς πρώτος. Δεν ξέρω αν είναι επειδή κοιμάσαι ελαφριά ή επειδή θες να έχεις λίγα λεπτά ησυχίας πριν ξυπνήσω εγώ. Όμως πάντα όταν ανοίγω τα μάτια…
Share
Στην επόμενη ζωή, έλα λίγο νωρίτερα σε παρακαλώ.
Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου Είμαστε μαζί.Τώρα. Εδώ. Κι αυτό είναι το μόνο που μετράει. Αλλά κάποιες φορές, όταν σε κοιτάζω σιωπηλά ή όταν κουρνιάζω στην αγκαλιά σου, δεν μπορώ να…
Share
Κάποιοι έρωτες δε χρειάζονται βεβαιότητες, γιατί απλά υπάρχουν.
Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου Υπάρχουν καλοκαίρια που ξεθωριάζουν στη μνήμη σαν παλιές φωτογραφίες. Και υπάρχουν κι εκείνα που χαράζονται βαθιά, όχι γιατί τα έζησες ολοκληρωμένα, αλλά γιατί μέσα τους κρύβεται…
Share
Το ροζ της ψυχής σου δεν είναι για όλους.
Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου Κάποιες μέρες η ψυχή φοράει μαύρα. Όχι αυτά τα στιλάτα, τα «το παίζω γκόμενα», αλλά εκείνα τα μουντά, τα «μη μου μιλάς γιατί μπορεί να κλάψω…
Share
Λίγο τίποτα χωρίς κάτι.
Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου Δεν είπα ποτέ πως τα ήθελα όλα. Δε σε κοίταξα με βλέμμα απαιτητικό, ούτε σου ζήτησα παλάτια και υποσχέσεις από ζάχαρη. Μόνο λίγο. Μια στάλα. Μια…
Share
Ρε ζωή, μου χρωστάς μανταρίνια χωρίς κουκούτσια.
Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου Kάποτε, παιδί ακόμα, καθόμουν σταυροπόδι στο μωσαϊκό της αυλής και ξεφλούδιζα μανταρίνια. Τα νύχια μου πορτοκαλί, τα δάχτυλα κολλώδη από χυμούς, κι η καρδιά μου καθαρή…
Share
