Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Μη με ρωτήσεις γιατί σε ερωτεύτηκα.
Δεν υπάρχει λόγος. Δεν υπάρχει εξήγηση. Ο έρωτας δε μετριέται. Δεν μπαίνει σε λέξεις. Είναι φωτιά που καίει χωρίς προειδοποίηση και δε ρωτά αν αντέχεις.
Δε σε ερωτεύτηκα για τα μάτια σου, κι ας είναι καθρέφτες που με ξεγυμνώνουν.
Δε σε ερωτεύτηκα για το χαμόγελό σου, κι ας φωτίζει τις πιο σκοτεινές μέρες μου.
Δε σε ερωτεύτηκα για τη φωνή σου, κι ας ηρεμεί κάθε φόβο μέσα μου.
Όλα αυτά είσαι, ναι· αλλά δεν είναι η αιτία.
Σε ερωτεύτηκα γιατί είσαι εσύ.
Γιατί όταν με αγγίζεις νιώθω να ανήκω.
Γιατί η σιωπή σου μιλάει στη δική μου σιωπή.
Γιατί όταν λυγίζεις, δε φοβάμαι. Θέλω μόνο να σταθώ δίπλα σου και να μοιραστώ το βάρος.
Σε ερωτεύτηκα στα γέλια σου.
Σε ερωτεύτηκα στα δάκρυά σου.
Σε ερωτεύτηκα στις σκιές σου.
Αληθινός και άγριος και όλος δικός μου.
Ο έρωτας μαζί σου δεν είναι απαλός.
Είναι καταιγίδα. Με σηκώνει, με γκρεμίζει, με πνίγει και με ανασταίνει ταυτόχρονα.
Μα μέσα σε αυτό το χάος, βρίσκω τη μόνη γαλήνη που ξέρω. Εσένα.
Δε σε διάλεξα. Δεν ήρθε συνειδητά. Ήσουν αναπόφευκτος.
Ήσουν η σπίθα που ανατίναξε κάθε φράγμα μέσα μου, η μοίρα που δεν μπόρεσα να αποφύγω.
Αν ψάξεις για «γιατί», δε θα το βρεις στις λέξεις μου.
Θα το δεις στο βλέμμα μου.
Θα το ακούσεις στη φωνή μου όταν φωνάζει το όνομά σου.
Θα το νιώσεις στα χέρια μου που σε ψάχνουν, ακόμα κι όταν δεν τα χρειάζεσαι.
Ο έρωτας δε ζητά εξηγήσεις. Ζει.
Ζει στα γέλια και στα δάκρυα.
Ζει στις σιωπές που μοιραζόμαστε.
Ζει όταν πληγώνεσαι και συνεχίζεις, όταν πέφτεις και σηκώνεσαι.
Ζει όταν δε φεύγει κανείς δίπλα από τον άλλον.
Μη με ρωτήσεις γιατί σε ερωτεύτηκα.
Η απάντηση δε θα χωρέσει ποτέ σε πρόταση.
Η απάντηση είσαι εσύ.
