Γράφει η Τάνια Αναγνώστου.
Κι αν ο κόσμος (σου) τελείωνε;
Κι αν ο χρόνος δεν νόμιζες πως είναι απεριόριστος;
Στην επόμενη στιγμή, τίποτα δεν θα είναι ίδιο.
Πήγαινε σε ένα δωμάτιο με έναν καθρέφτη, κοίτα τον εαυτό σου, και πες “σ’αγαπώ”.
Πες εδώ και τώρα όλα εκείνα τα “σ’αγαπώ” που χρωστάς σε εκείνους που αγαπάς.
Παράτησε εδώ και τώρα ότι σε θλίβει και σε καταθλίβει και κάνε αυτό που θες! Βγες έξω και φώναξε με όλη σου τη δύναμη, “Είμαι ελεύθερος”!
Μη φοβάσαι άλλο να πεις το “σ’αγαπώ” στον εαυτό σου και σε όποιον το νιώθεις.
Εδώ έρχεται και κολλάει μια από τις πιο χιλιοειπωμένες φράσεις, “μην αναβάλλεις άλλο γι’ αύριο αυτό που μπορείς να κάνεις σήμερα” και όχι, δεν μιλάω για δουλειά, αλλά για εσένα, για το μέσα σου. Ο χρόνος πρέπει δηλαδή να φτάσει στο τέλος του για να καταλάβεις πως έχεις μόνο μια ζωή και σου οφείλεις να τη ζεις όπως εσύ θες κι όχι όπως θα σου ορίσουν οι άλλοι;
Πίστεψε στον εαυτό σου, και προχώρα!
Ήρθε το τέλος του κόσμου (σου) κι εσύ ακόμα φοβάσαι;
Παράτα τα όλα και ζήσε τη ζωή σου!
