Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Σε ξέρω εγώ εσένα!
Δεν είσαι εσύ σαν κι αυτούς μωρέ…
Δεν γεννήθηκες εσύ για να δοκιμάζεις.
Ούτε για να μπαίνεις με το ένα πόδι, και να κρατάς το άλλο έξω, έτοιμος να φύγεις στην πρώτη ευκαιρία.
Δεν σου έμαθαν ποτέ εσένα τις μισές κουβέντες, τις μισές παρουσίες, τις μισές αγάπες.
Το ξέρω, σου λέω, πως ό,τι αγάπησες, το αγάπησες ολόκληρος.
Με τα λάθη σου.
Με τα σκοτάδια σου.
Με τις πληγές σου ανοιχτές.
Χωρίς εγγυήσεις, χωρίς ασφάλεια, χωρίς σχέδιο διαφυγής και δεύτερες σκέψεις.
Δεν ήσουνα ποτέ άνθρωπος της ευκολίας.
Ήσουνα άνθρωπος της ευθύνης, κι η ευθύνη είναι δύσκολη.
Ήσουνα από αυτούς που, αν πουν «μένω», μένουν.
Κι αν πουν «φεύγω», φεύγουν για να σωθούν, κι όχι για να πληγώσουν ή για να εκδικηθούν.
Στον έρωτα δεν έπαιξες άτιμα εσύ.
Δεν παζάρεψες, γαμώτο.
Δεν κράτησες απόσταση για να μη δεθείς.
Δέθηκες!
Κι όταν πόνεσες, πόνεσες στ’ αλήθεια, αλλά δεν σε ένοιαξε.
Γιατί χειρότερο από τον πόνο, είναι να ζεις χωρίς να καείς.
Δεν τις άντεξες ποτέ τις χλιαρές φωτιές.
Δεν τις άντεξες τις σχέσεις που δήλωναν ζωντανές μόνο στα λόγια.
Τις καλημέρες χωρίς ψυχή και τις καληνύχτες χωρίς αγκαλιά, δεν τις γούσταρες ποτέ σου.
«Αν είναι να αγαπήσω, θα αγαπήσω σαν άντρας», είπες.
Με σώμα.
Με παρουσία.
Με ευθύνη.
Με εκείνη την αγκαλιά που δεν είναι καβάντζα, είναι αντρίκια επιλογή.
Και ναι, το ξέρω, κουράστηκες πολύ, λύγισες, τσάκισες, μα δεν έσπασες ποτέ.
Γιατί εσύ πάντα πρέσβευες κι ασπαζόσουνα κάτι πολύ απλό, αλλά και πολύ σκληρό συνάμα…
Πως η αγάπη δεν θέλει κόπο, θέλει αλήθεια.
Κι όποιος δεν αντέχει την αλήθεια σου, καλύτερα να μη σταθεί δίπλα σου, χίλιες φορές ας πάει απέναντί σου.
Γιατί εσύ, αδερφέ, δεν γεννήθηκες για μισές δουλειές…
