Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Κι αν κάποτε η αναμονή «ξεπληρώνει»;
Όχι σαν παραμύθι. Όχι με θριαμβευτικά φινάλε και μεγάλες δηλώσεις.
Αλλά ήσυχα. Σχεδόν ανεπαίσθητα. Σαν εκείνες τις στιγμές που δεν τις περιμένεις πια και γι’ αυτό σε βρίσκουν.
Η αναμονή δεν είναι ρομαντική όπως την πουλάνε. Δεν έχει κεριά και υποσχέσεις. Έχει μέρες άδειες, βλέμματα που δεν συναντήθηκαν, λόγια που έμειναν μισά. Έχει βράδια που λες «μέχρι εδώ» και πρωινά που συνεχίζεις χωρίς να ξέρεις γιατί. Δεν περιμένεις κάποιον. Περιμένεις να ξεκαθαρίσει μέσα σου αν άξιζε όλο αυτό.
Και κάπου εκεί συμβαίνει το περίεργο. Η αναμονή αρχίζει να σε αλλάζει. Σε μαθαίνει να μη βιάζεσαι. Να μην πιέζεις τις καταστάσεις. Να μην παρακαλάς την αγάπη να έρθει νωρίτερα απ’ όσο αντέχει. Μαθαίνεις να στέκεσαι. Να κρατάς χώρο. Να μη γεμίζεις το κενό με λάθος ανθρώπους μόνο και μόνο για να μη νιώθεις μόνος.
Η αναμονή δεν σε ανταμείβει με αυτό που περίμενες. Σε ανταμείβει με αυτό που αντέχεις πια. Με ένα «μαζί» που δεν τρέμει. Με μια παρουσία που δεν φεύγει στις πρώτες δυσκολίες. Με έναν άνθρωπο που δεν σε βάζει σε αναμονή, γιατί έφτασε την ώρα που έπρεπε.
Κι αν τελικά δεν έρθει κανείς; Κι αυτό ξεπλήρωμα είναι. Γιατί έμαθες να μη μικραίνεις τον εαυτό σου για να χωρέσεις σε μισές αγκαλιές. Γιατί κατάλαβες πως η αναμονή δεν ήταν για κάποιον άλλον. Ήταν για σένα.
Κι αυτό, όσο κι αν πονάει, είναι το πιο τίμιο κέρδος.
