Writing Lab Archives - Page 80 of 82 - LoveLetters

Αν σε ρωτήσουν πώς προχώρησες, πες: “Έμαθα να αγαπώ εμένα πιο πολύ.”

Γράφει η Κατερίνα Παπαδοπούλου Δεν είναι εύκολο να προχωράς. Το να αφήνεις πίσω σου όσα κάποτε θεωρούσες δεδομένα, όσα έκανες σπίτι σου, όσα πίστευες ότι σε ορίζουν. Η αλλαγή πονάει.…

Μερικές φορές, πρέπει να αφήσεις κάτι πίσω για να βρεις τον εαυτό σου μπροστά.

Γράφει η Μαρία Αλεξίου Δεν είναι εύκολο να αφήνεις πίσω. Κουβαλάς μαζί σου τις αναμνήσεις, τις συνήθειες, τις υποσχέσεις που δεν έγιναν ποτέ πραγματικότητα. Τα «αν» που έμειναν να αιωρούνται,…

Σε θέλω, όχι για όσα λες, αλλά για το πώς με κάνεις να σωπαίνω όταν μιλάς.

Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου Δεν είναι τα λόγια σου που με κερδίζουν. Είναι ο τρόπος που γεμίζεις τη σιωπή μου. Είναι οι στιγμές που δεν χρειάζεται να πω τίποτα, γιατί…

Μετά από εσένα, κατάλαβα γιατί οι τυφώνες έχουν ανθρώπινα ονόματα.

Γράφει η Σοφία Δημητρίου Μετά από εσένα, καταλαβαίνω γιατί οι τυφώνες έχουν ανθρώπινα ονόματα. Είσαι σαν τυφώνας. Μπήκες στη ζωή μου με ορμή, με πάθος, με εκείνη την ανεξέλεγκτη δύναμη…

Αν ήθελες, θα ήσουν εδώ

Γράφει η Σοφία Δημητρίου Δεν χρειάζεται να πεις τίποτα. Ούτε συγγνώμη, ούτε δικαιολογίες. Τις ξέρω ήδη όλες. Ξέρω το «ήθελα, αλλά δεν μπορούσα» και το «δεν ήταν η σωστή στιγμή».…

Αλήθεια, θα μου πεις γιατί γύρισες;

Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου Ήσουν το τέλος που δεν ειπώθηκε ποτέ. Το κεφάλαιο που έκλεισε από μόνο του, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς ένα «γιατί». Έφυγες σαν κλέφτης, αφήνοντας πίσω σου σιωπές…

Σου έχω κρατήσει ένα «σ’ αγαπώ», αλλιώτικο από τ’ άλλα

Γράφει η Μαρία Αλεξίου Δεν είναι σαν τα άλλα. Δεν είναι βιαστικό, δεν είναι φορτωμένο με προσδοκίες. Δεν είναι για να το πω και να περιμένω κάτι πίσω. Είναι απλό,…

Απλά, χαμογέλα μου!

Γράφει η Κατερίνα Παπαδοπούλου Δεν θέλω τίποτα άλλο. Δεν ζητάω εξηγήσεις, ούτε μεγάλες υποσχέσεις. Δεν περιμένω να διορθώσουμε ό,τι έσπασε, ούτε να βρούμε λέξεις για να γεμίσουμε τις σιωπές μας.…

Πώς γίνεται να μην σου λείπω;

Γράφει η Δανάη Χριστοδούλου Πώς γίνεται να μην σου λείπω; Εγώ, που ήμουν εκεί όταν όλα έμοιαζαν χαοτικά, που έβαζα τα κομμάτια σου στη θέση τους όταν εσύ δεν μπορούσες…

Δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή για εμάς

Γράφει ο Αλέξανδρος Παπακωνσταντίνου Ξέρεις, το σκέφτομαι συχνά. Εμάς. Εκείνα που είπαμε, εκείνα που ζήσαμε, και κυρίως εκείνα που δεν προλάβαμε να γίνουμε. Ήμασταν σαν δύο γραμμές που ήρθαν πολύ…

Input your search keywords and press Enter.