Ήρθες και κατέρριψες ό,τι πίστευα για τον έρωτα.
Γράφει η Ελένη Κασιμάτη Δεν ξέρω πώς έγινε, δεν ξέρω καν πότε. Απλώς, ήρθες. Σαν ανεμοστρόβιλος που τα σαρώνει όλα στο πέρασμά του, μπήκες στη ζωή μου και τα άλλαξες…
Share
Writing Lab
821 posts
Νομίζεις πως είναι δύσκολο να γίνει η σκέψη.. συναίσθημα; Να εκφραστείς; Οι λέξεις υπάρχουν ήδη μέσα σου, και στο writing lab τις δουλεύουμε, τις κατακτούμε και τις ελευθερώνουμε!
Δώσε χρόνο στους ανθρώπους και θα σου δείξουν τον πραγματικό τους χαρακτήρα.
Γράφει η Δανάη Χριστοδούλου Στην αρχή, όλα μοιάζουν τέλεια. Οι άνθρωποι έχουν τον τρόπο να φορούν τις καλύτερες εκδοχές του εαυτού τους, σαν ένα καλοραμμένο κοστούμι που ταιριάζει απόλυτα στην…
Share
Σε έναν κόσμο γεμάτο κυνισμό, είναι πράξη επανάστασης η ευαισθησία.
Γράφει η Κατερίνα Παπαδοπούλου Μας μαθαίνουν από μικρούς να μην δείχνουμε τις αδυναμίες μας. Να μην αφήνουμε κανέναν να δει ότι πονάμε, ότι φοβόμαστε, ότι κουβαλάμε φορτία που μας βαραίνουν.…
Share
Βρες μου έναν λόγο να μην φύγω ακόμα.
Γράφει η Μαρία Αλεξίου Δεν είναι ότι θέλω να φύγω. Είναι που δεν μπορώ να βρω κάτι για να με κρατήσει. Κοιτάζω γύρω μου, μέσα σου, μέσα μας, και ψάχνω…
Share
Είναι που δεν σε πιστεύω πια, αγάπη μου!
Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου Δεν έχει να κάνει με όσα είπες ή με όσα δεν είπες. Έχει να κάνει με τον τρόπο που τα είπες. Με το πώς οι λέξεις…
Share
Προσπάθησα πολύ να πείσω τον εαυτό μου πως δεν νιώθω τίποτα για εσένα.
Γράφει η Σοφία Δημητρίου Πέρασα αμέτρητες νύχτες προσπαθώντας να ξεγελάσω τον εαυτό μου. Να με πείσω πως ό,τι ζήσαμε ήταν απλά μια παρένθεση. Κάτι που ήρθε, πέρασε και δεν άφησε…
Share
Κι από ό,τι σου είπα, κράτα μόνο πως σ’ αγάπησα πολύ.
Γράφει η Εύα Καρρά Δεν έχει σημασία πια τι ειπώθηκε, τι έμεινε στη μέση, τι χάθηκε στις σιωπές μας. Όσα κι αν σου είπα, όσα κι αν σου έγραψα, όσα…
Share
Κι αν “σ’αγαπάω” δεν άκουσα ποτέ, το ένιωθα κάθε στιγμή..
Γράφει η Δανάη Χριστοδούλου Δεν χρειάζονται πάντα λέξεις για να καταλάβεις. Μερικές φορές, το «σ’ αγαπάω» κρύβεται σε πράγματα που δεν λέγονται αλλά γίνονται. Στις μικρές κινήσεις που δεν φαίνονται…
Share
Κάποτε ήμουν χάδι. Μετά σε γνώρισα κι έγινα πέτρα..
Γράφει η Φανή Θεοδώρου Κάποτε ήμουν το χάδι που απάλυνε τις σκιές. Το άγγιγμα που δεν ήθελε πολλά, μόνο να δώσει. Μια κίνηση γεμάτη φροντίδα, τρυφερότητα, ζωή. Το ήξερα. Το…
Share
Μήπως τον κλάψαμε αρκετά τον “μακαρίτη”;
Γράφει η Νίκη Σταματοπούλου Κορίτσια, αρκετά. Το παρακάναμε. Τον κλάψαμε, τον ξανακλάψαμε, και όταν τελειώσαμε με το κλάμα, πιάσαμε τις κατηγορίες. Τις αναλύσεις, τα «γιατί» και τα «αν». Ποιος έφταιγε,…
Share
