Writing Lab

Γράφει η Σοφία Δημητρίου Ή είσαι ή δεν είσαι. Ή το ζεις ή το αφήνεις. Ή βουτάς ή μένεις στην ακτή. Το «λίγο» και το «μαζί» δεν συναντήθηκαν ποτέ και…

Γράφει η Εύα Καρρά Δεν είμαι εδώ για να σου κλείνω τρύπες. Δεν είμαι το «παυσίπονό» σου μέχρι να νιώσεις καλύτερα, ούτε το προσωρινό σου καταφύγιο μέχρι να αποφασίσεις τι…

Γράφει η Κική Μαυράκη Υπάρχουν άνθρωποι που χάνονται. Άνθρωποι που, ενώ θα μπορούσαν να είναι εδώ, επιλέγουν να μην είναι. Δεν απαντούν, δεν δίνουν σημάδια, δεν σε ψάχνουν. Και εσύ;…

Γράφει η Ρένα Σταυροπούλου Ξεκινάς χαλαρά. Δε θες δεσμεύσεις, δε θες υποχρεώσεις, δε θες τίποτα που να σε βαραίνει. Λες στον εαυτό σου πως δεν είναι ανάγκη να κολλάς, πως…

Γράφει ο Χρήστος Αλεξίου Άσε τα όλα πίσω. Άσε τη δουλειά, τα πρέπει, τα «δεν μπορώ τώρα», τα «έχω υποχρεώσεις». Ξεκόλλα από την οθόνη, σταμάτα να περιμένεις μηνύματα που δεν…

Γράφει η Σοφία Δημητρίου Λέμε αντίο. Βαριά, σιωπηλά, δραματικά ή ψυχρά. Σκηνές χωρισμού, κλειστές πόρτες, άδειες αγκαλιές. Νέα ξεκινήματα, καινούργιες διαδρομές, διαφορετικοί δρόμοι. Κι όμως, βαθιά μέσα μας ξέρουμε την…

Γράφει η Άννα Μαρκοπούλου Προσπάθησα. Να το ξεπεράσω, να συνηθίσω, να μάθω να περπατάω χωρίς τη σκιά σου δίπλα μου. Βγήκα, μίλησα, χαμογέλασα, φόρεσα το πιο ατσαλάκωτο προσωπείο μου και…

Γράφει η Φανή Θεοδώρου Ξέρεις τι μου τη δίνει; Οι δήθεν. Αυτοί που βαφτίζουν το πρόσκαιρο συναίσθημα, που τυλίγουν το «σε θέλω» με αχρείαστες υποσχέσεις και που στήνουν ωραία παραμύθια…

Γράφει ο Στέφανος Κωνσταντίνου Δεν ξέρω ποιος ξεκίνησε αυτό το αστείο με το «θέλω χρόνο», αλλά ξέρω ότι έρχεται δεύτερο σε ηλίθια δικαιολογία μετά το «δεν ξέρω τι θέλω». Γιατί,…