Κάποιοι, με λένε απόμακρη..
Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου Δεν ήμουν πάντα έτσι.Δεν ήμουν η ψυχρή, η απόμακρη, η δήθεν αδιάφορη.Ήμουν αυτή που έδινε. Που ανοιγόταν. Που εμπιστευόταν.Που έκανε βουτιά στα συναισθήματα με τα μάτια…
Share
Writing Lab
786 posts
Νομίζεις πως είναι δύσκολο να γίνει η σκέψη.. συναίσθημα; Να εκφραστείς; Οι λέξεις υπάρχουν ήδη μέσα σου, και στο writing lab τις δουλεύουμε, τις κατακτούμε και τις ελευθερώνουμε!
Υπάρχουν και χωρισμοί που δεν είναι σκληροί..
Γράφει η Σοφία Δημητρίου Καθίσανε δίπλα-δίπλα.Όχι όπως στις αρχές — κοντά.Μα ούτε και τόσο μακριά.Ήταν εκείνη η απόσταση που αφήνεις όταν ξέρεις πως κάτι τελειώνει,αλλά δεν θες να το παραδεχτείς…
Share
Μερικά παιδιά μεγαλώνουν… και ξεχνούν να ξαναπαίξουν.
Γράφει η Ευγενία Λαμπράκη Κάποτε ήξερες να πετάς.Με ένα τίναγμα των ποδιών σου, άφηνες τη γη πίσω σουκαι έφτανες ουρανό. Δεν ρωτούσες πώς.Δεν σε ένοιαζε αν θα πέσεις.Πίστευες ότι αν…
Share
Ήθελα να μείνουμε ξύπνιοι… μαζί.
Γράφει η Κική Μαυράκη Δεν λέγαμε πολλά.Μόνο αναπνέαμε στο ίδιο τέμπο.Και κάπως έτσι, έμοιαζε αρκετό. Ήσουν εκεί.Όχι με φανφάρες και φράσεις μεγάλες,αλλά με μια ησυχία που δεν με έπνιγε.Με μια…
Share
Μερικές αγκαλιές δεν είναι στάσεις. Είναι προορισμοί.
Γράφει η Έλενα Δημάκη Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι για να ακουμπήσεις πάνω τους.Κάποιοι μοιάζουν με παγκάκια: ξεκουράζεσαι λίγο και φεύγεις.Κάποιοι άλλοι, είναι σαν αυτή την αγκαλιά —που όταν την…
Share
Πόσο δύσκολο είναι, όταν αγαπάς, να φεύγεις.
Γράφει η Ρένα Χατζηγεωργίου Δεν υπάρχει τίποτα πιο βαρύ απ’ το να φεύγεις ενώ αγαπάς.Όχι επειδή ξέχασες,ούτε επειδή δεν ένιωσες αρκετά,αλλά επειδή ένιωσες πολύ. Και καμιά φορά, αυτό το πολύ…
Share
Οι σιωπές που λένε “μείνε”
Γράφει η Ράνια Σταθάκη Δεν είχε μουσική εκείνο το βράδυ. Ούτε ποτό, ούτε ρομαντικά κεριά.Είχε μόνο εμάς. Καθισμένους στο πάτωμα, με τις πλάτες στους τοίχους και τη σιωπή ανάμεσά μας…
Share
Εκεί που σταματά η θάλασσα, ξεκινάς εσύ
Γράφει η Μαργαρίτα Ζερβού Δεν θυμάμαι ποιος μίλησε πρώτος. Ποιος άγγιξε ποιον. Ποιος πλησίασε, ποιος λύγισε.Θυμάμαι μόνο αυτό: τον άνεμο να μας χτυπάει στο πρόσωπο και να μη μας νοιάζει…
Share
Επέλεξε να γίνει φως..
Γράφει η Αντωνία Χατζηγιάννη Έκατσε στην άκρη της ταράτσας, εκεί που μόνο τα μάτια θυμούνται και η καρδιά σωπαίνει. Δεν ήταν από εκείνα τα κορίτσια που κάνουν θόρυβο. Ήταν εκείνα…
Share
Δεν είναι όλες οι σιωπές άδειες.
Γράφει η Ρόη Καπετάνου Ήταν η γυναίκα που δεν έκανε φασαρία όταν πονούσε.Που έφτιαχνε καφέ και κρατούσε το βλέμμα χαμηλά,μα το μέσα της μιλούσε πιο δυνατά από οποιαδήποτε κραυγή. Δεν…
Share
