Γράφει η Αργυροπούλου Ναταλία
Όλοι μιλούν για το τι είναι.
Τι έγινε. Τι έπρεπε.
Μα από όλες τις ερωτήσεις που ξέχασες να κάνεις – στους άλλους, στον εαυτό σου, στη ζωή – η πιο σημαντική ήταν πάντα μία:
“Τι θέλεις;”
Όχι τι αντέχεις.
Όχι τι σου επέβαλαν.
Όχι τι βολεύει ή τι είναι σωστό.
Αλλά τι θέλεις στ’ αλήθεια.
Θέλεις να μείνεις ή να φύγεις;
Θέλεις να σωπάσεις ή να φωνάξεις;
Θέλεις αγάπη ή απλώς συνήθεια;
Θέλεις αλήθεια ή να παίζεις ρόλους μέχρι να ξεχάσεις ποιος είσαι;
Κι όσο δεν ρωτάς, δεν απαντάς.
Κι όσο δεν απαντάς, μένεις κολλημένος σε επιλογές άλλων, σε σενάρια τρίτων, σε ζωή μισή.
Η ερώτηση “Τι θέλεις;” είναι τρομακτική γιατί σε ξεγυμνώνει.
Σε φέρνει αντιμέτωπο με την ευθύνη της επιθυμίας σου.
Και δεν μπορείς να κρυφτείς πια πίσω από το «δεν ήξερα»,
γιατί τώρα ξέρεις.
Κι αν ξέρεις και δεν κάνεις τίποτα,
τότε δεν φταίνε οι άλλοι.
Γι’ αυτό, πριν ξαναπείς πως δεν σου έτυχε τίποτα καλό,
ρώτα σε βάθος, χωρίς σκιές:
Εσύ, τι θέλεις;
Γιατί μόνο από εκεί ξεκινάνε όλα.
Κι αν δεν ξέρεις την απάντηση,
τότε ίσως γι’ αυτό ζεις σε ζωή που δεν σου ανήκει.
