Μια φλόγα σιγοκαίει ακόμα…
Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα Αλλάξανε οι εποχές και μαζί με αυτές αλλάξαμε και εμείς. Άλλαξε ο χαρακτήρας μας, τα θέλω και τα πρέπει μας, τα όνειρά μας τα έχουμε αφήσει…
Share
LIFE
4766 posts
Ζωή την λένε, κι ήρθες για να τη ζήσεις, όχι για να την κοιτάς να περνά από μπροστά σου
Έγινε ο χωρισμός συνήθεια..
Ο θεσμός του γάμου τη σημερινή εποχή σε σχέση με μερικές δεκαετίες πριν είναι δύσκολο να διαρκέσει, με τα διαζύγια ολοένα να αυξάνονται με το πέρασμα των χρόνων. Γιατί συμβαίνει…
Share
Μια ζέστη, μια κρύο, μια φίλοι, μια γνωστοί, όλα κατά το συμφέρον και μόνο!
Λοιπόν, ξέρετε τι μου τη δίνει στα νεύρα και έχω και πολλά; Ίσως φταίνε τα φεγγάρια, μπορεί και οι υπόλοιποι πλανήτες, μπορεί και πάλι να φταίει το άτιμο το είδος…
Share
Τον χαρακτήρα του ανθρώπου, θα τον μάθεις στον καβγά
Γράφει η Μαρία Αρφαρά Ποτέ μην πεις ότι γνωρίζεις καλά ένα άτομο! Τον γνώρισες όσο σου επέτρεψε ο ίδιος να τον γνωρίσεις. Τον πραγματικό χαρακτήρα κάποιου τον μαθαίνεις στον καβγά.…
Share
Δεν έχεις προδοθεί μόνο εσύ στον έρωτα!
Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου Άκου λίγο! Σε πρόδωσε. Σε παράτησε. Σε κορόιδεψε. Σε κεράτωσε. Σε εκμεταλλεύτηκε. Αλλιώς σου παρουσιάστηκε στην αρχή κι αλλιώς σου βγήκε στο τέλος. Ένα από αυτά…
Share
Η στιγμή που το «δεν πειράζει» τελειώνει..
Γράφει η Τζένη Ζάικου Θεωρώ πως τα όρια του καθενός είναι διαφορετικά και σίγουρα επηρεάζονται από το ποιόν του κάθε ατόμου, τον χαρακτήρα, τη συμπεριφορά του, τα θέλω του και…
Share
Είναι αισχρό να τεντώνεις διαρκώς το δάχτυλό σου, κρίνοντας..
Γράφει η Κική Γ. Αναμφισβήτητα η κάθε γυναίκα έχει δικαίωμα να επιλέξει τον τρόπο που θα ζήσει. Όπως ο κάθε άνθρωπος, έτσι και η γυναίκα, έχει τα θέλω της ή…
Share
Μεγαλώνουμε και μας ενδιαφέρει μόνο ό,τι είναι αληθινό και αξίζει..
Γράφει η Πράξια Αρέστη Μεγαλώνοντας, αλλάζουν πολλά μέσα μας. Πρέπει να αλλάζουμε, πρέπει να εξελισσόμαστε γιατί κανείς δεν είναι τέλειος και συνεχώς μαθαίνουμε. Μαθαίνουμε μέσα από τις εμπειρίες, τα λάθη…
Share
Τα δικά μου βήματα τα ορίζω μόνο εγώ!
Γιατί πέρασαν πολλά χρόνια από το “στράτα στρατούλα” που με έκανε να κοιτώ μονίμως χαμηλά μη και σκοντάψω -απαραίτητο για τότε-, αχρείαστο στο σήμερα αφού έμαθα να ορίζω μόνος μου…
Share
Ζητιάνοι ενός like, λίγης προσοχής και λίγης αποδοχής παραπάνω..
Δεν έχουμε τα κότσια να βγούμε έξω να ζήσουμε, γιατί κάποιοι κάποτε που μας νοιάζονταν τάχα μου, μας κόψανε τα φτερά μας, και ζητάμε να γίνουνε φτερά οι πολυθρόνες μας…
Share
