Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Όταν νιώθεις ασφάλεια…
Χαλαρώνουν οι έντονοι ρυθμοί.
Μειώνεται το άγχος.
Βαθαίνει η αναπνοή.
Ο ύπνος είναι συνεχόμενος.
Οι παλμοί δονούνται υψηλότερα.
Τα βλέμματα γλυκαίνουν.
Τα σώματα ξεκουράζονται.
Η θλίψη φεύγει.
Ο θυμός μεταμορφώνεται.
Χαμόγελα ζωγραφίζονται μεμιάς στο πρόσωπο.
Χέρια αναζητούν το ένα το άλλο.
Ψυχές αγαλλιάζονται και οι καρδιές ευφραίνονται.
Τα μέσα σου ηρεμούν.
Οι φόβοι σου φτιάχνουν βαλίτσες και σε αποχαιρετούν.
Φωλιά βρήκες και αυτοί ξέρουν πως εκεί δε χωρούν.
Εμπιστεύεσαι.
Πιστεύεις και ανασταίνεσαι.
Ελεύθερος νιώθεις να είσαι, να γίνεσαι.
Πετάς τα περιττά, τα ανούσια, τα βάρη.
Ανάλαφρος και σιωπηλός ζητάς να πορεύεσαι.
Τα λόγια ειπώθηκαν.
Εκφράστηκαν και απελευθερώθηκαν.
Βρήκες απάγκιο λιμάνι.
Επέστρεψες εκεί όπου ανήκεις.
Να ολοκληρώσεις ό,τι άφησες στη μέση.
Ο τέλειος κύκλος.
Αυτός που κλείνει μέσα του την ασφάλεια.
Αυτή που κατοικεί μαζί με την ελευθερία του να είσαι, του να νιώθεις, όχι του να φαίνεσαι.
Μόνο να φαίνεσαι δεν θέλεις.
Τα όμορφα ήσυχα λιμάνια δε φαίνονται.
Δε φωνάζουν, δεν κραυγάζουν, δεν δείχνονται.
Είναι ασφαλή μέρη να αράξεις, να στεριώσεις, να απλωθείς.
Σύρε και άραξε.
Ζήσε τη ζωή στις στιγμές της, στο τώρα της. Στο εδώ σου που γίνεται φάρος μνήμης για το αύριο και ανάμνηση στα χείλη σου που χαμογελούν.
Ζήσε!
Τώρα.
Στο Μαζί!
Σ’ αυτόν τον τόπο, μ’ αυτόν τον τρόπο που ζεσταίνει και δροσίζει όταν και όπου χρειάζεται.
Εδώ που τα όμορφα λόγια γίνονται πράξεις και οι πράξεις, βίωμα στην καρδιά.
Όταν νιώθεις ασφάλεια…
Ο,τι μα ό,τι και να συμβαίνει στο εξωτερικό περιβάλλον δε μπορεί να σε αγγίξει.
Τίποτα και κανένας.
Έχεις ήδη φτάσει στον προορισμό σου.
Εκεί που όλα έχουν πάρει τη σωστή τους θέση.
Εκεί που Εκείνος γνωρίζει και μας οδηγεί!
