Γράφει η Ματίνα Νικάκη – MaGio
Για τι διψάει η ψυχή σου μέχρι το τέλος; Την ευτυχία! Ίσως γι αυτό που δε σου μίλησε ποτέ κανείς. Φορτώνοντας την πλάτη σου με αμέτρητα πρέπει. Κυνηγώντας ανελέητα την αποδοχή και την επιβράβευση ικανοποιώντας τις προσδοκίες του να είσαι η σωστή κόρη, η σύντροφος, η συνάδελφος που θα τους ικανοποιεί. Τι πρέπει να γίνεις μάτια μου όταν μεγαλώσεις; Ευτυχισμένος άνθρωπος! Ποτέ κανείς!
Κι ήρθαν και οι άλλοι, οι όποιοι, με τα χρυσά καρφιά τους, πιάνοντας σε απ’ το χέρι και οδηγώντας σε στο Γολγοθά σου κάθε, μα κάθε όμως φορά. Ιούδες που σε πούλαγαν όχι για τριάντα αργύρια καν, αλλά για το τίποτα, γιατί τιποτένιοι ήταν. Για το τσάμπα ξέσκιζαν την ψυχή σου. Μία αναθεματισμένη φορά πες μου που άξιζε η θυσία; Που αυτή δεν τη φοβήθηκες ποτέ εσύ όμως, ήσουν έτοιμη να τα δώσεις όλα. Και πάντα έμενες ν’ αναρωτιέσαι πού τη χωράει ετούτος ο κόσμος την τόση ψευτιά και προδοσία;
Πότε ξέχασαν να σε πληγώσουν; Ποτέ! Σ’ αυτό ήταν όλοι τους πάντα εκεί. Και πόσο της ψυχή σου το πετσί νόσησε, έσταξε αίμα, πόνο, αγανάκτηση, θυμό αλλά και τόση μα τόση υπομονή; Και αυτή η ευλογημένη ελπίδα γεννιόταν στην καρδούλα σου. Θα περάσει, θα έρθει κάποιος να φιλήσει την πληγή μου, να περάσει, να γίνει καλά, να σε πάρει έτσι όπως είσαι εξαντλημένη και λιπόθυμη σχεδόν και να σε αναστήσει! Κι αυτό να μη γίνει, ας μην έρθει να προσθέσεις κι άλλα γαμωτο.
Αλλά τελικά ποτέ δεν θα μάθεις τη δύναμη σου αν δεν έρθεις αντιμέτωπη με την αδυναμία σου.
Και να σου πω; Όλοι μας έχουμε τη συναισθηματική μας ταυτότητα, κοίτα, νιώσε, αφουγκράσου ποιος άνθρωπος είναι για σένα και μην θυμώνεις με τους ανίκανους. Μη φθείρεις άλλο εσένα γι αυτό που είναι ή δεν μπορούν ποτέ να γίνουν αυτοί. Βρες αυτόν τον ένα, το δικό σου ταίριασμα, αυτόν που θα αξίζει να αναμετρηθείς με ότι τον πονά. Με αγάπη να βγάλεις τα δικά του καρφιά και να επουλώσεις τις δικές του πληγές. Αντίστοιχα κι αυτός τις δικές σου, με υπομονή να εξημερωθείτε και να πορευτείτε ως το τέλος με αυτό που αξίζει στη ψυχή σου να ψηλώνει, χωρίς να πονά…
Γιατί το αξίζεις!
Μη σε ξεχνάς ποτέ!
