Γράφει η Πράξια Αρέστη
Oνειρεύομαι ένα καλοκαίρι μακριά από την πόλη. Μακριά από τα κινητά, μακριά από τους ανθρώπους που κάθε μέρα τρέχουν αγχωμένοι και δεν προλαβαίνουν.
Ονειρεύομαι ένα καλοκαίρι μαζί σου, σε εκείνο το απομονωμένο χωριό με την κρυστάλλινη θάλασσα, τους απλοϊκούς ανθρώπους στα καφενεία και τις ταβέρνες που γεμίζουν το δρόμο με μυρωδιές φρέσκου ψαριού.
Να ξυπνάμε το πρωί αγκαλιά με την ηδονή, να σου φτιάχνω πρωινό ενώ εσύ φέρνεις καφέ.
Να δραπετεύουμε στη θάλασσα τη μέρα, να πίνουμε μπύρες κοιτάζοντας το ηλιοβασίλεμα τα απογεύματα και να κάνουμε τα βράδια βόλτες στην πλατεία. Να μου κρατάς το χέρι σφιχτά, να με κοιτάς και να χαμογελάς κι εγώ να λάμπω από ευτυχία.
Ονειρεύομαι ένα καλοκαίρι σαν αυτά τα ανέμελα που ζούσαμε στα παιδικά μας χρόνια. Γεμάτα αθωότητα, άμμο στα πόδια και αλμύρα στα μαλλιά.
Να χαιρετάμε τους ψαράδες από τους βράχους και να κάνουμε καταδύσεις σε σπηλιές για να εξερευνήσουμε τον βυθό.
Ονειρεύομαι ένα καλοκαίρι κάτω από τα αστέρια, δίπλα από τη θάλασσα κι εσένα να με παίρνεις αγκαλιά.
