#justastoryteller

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Τι όμορφοι που είναι οι παράξενοι άνθρωποι.. Έχουν έναν δικό τους τρόπο να αντιλαμβάνονται την ζωή και τους ανθρώπους. Έχουν την ψυχή τους καθαρή και την…

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Μπουσουλάς, περπατάς, τρέχεις, ερωτεύεσαι, πέφτεις, σηκώνεσαι, ξαναερωτεύεσαι, σπας τα μούτρα σου κι αυτό συνεχίζεται μέχρι το τέλος. Μην με ρωτάς όμως για ποιο τέλος σου μιλάω.…

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Δεν υπάρχει κερατωμένος που δεν το ήξερε από την αρχή.  Τα σημάδια ήταν εκεί και τα έβλεπες. Ήταν συγκεκριμένα και δεδομένα. Και εσύ εθελοτυφλούσες εξίσου συγκεκριμένα…

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Σε ένα μεθύσι πάνω, σε λίγο αλκοόλ ακόμα. Μια μέρα ακόμα. Μια νύχτα ακόμα. Έγινε η απουσία σου συνήθεια και η απώλειά σου δεδομένη. Μέρες γκρι,…

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Παράξενο πράγμα η αγκαλιά σου λέω. Η ίδια αγκαλιά μπορεί να γίνει φυλακή και λύτρωση. Η ίδια αγκαλιά μπορεί να σε γιατρέψει και να σε κομματιάσει.…

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Αν ήμασταν σχήμα, θα ήμασταν κύκλος. Χωρίς γωνίες, μόνο καμπύλες. Με την αρχή να ενώνεται με το τέλος και να δημιουργεί το «πάντα». Με ένα μικρό…

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Δύσκολο πράγμα να είσαι ολόκληρος φίλε μου. Όχι τέλειος, όχι ιδανικός, όχι αλάνθαστος. Ολόκληρος. Ολόκληρος από ότι κι αν μπορεί να αποτελείται αυτό! Από λάθη, από…

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Την πρώτη φορά που σε ερωτεύτηκα, μου έμαθες το “για πάντα”. Εγώ, ο άνθρωπος του “τόσο όσο” κι εσύ εκείνος του “για πάντα”, χωρίς το μαζί…

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Κι αν δεν υπήρχες, θα έπρεπε να σε εφεύρει. Θα έπρεπε να σε εφεύρει για να μπορεί να χαμογελάει. Για να μπορεί το χαμόγελο να ταιριάζει…