Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Και τώρα άκου με και μην μιλάς.
Δεν είναι η ώρα να πούμε άλλα.
Έχουμε πει τόσα κι οι δυο.
Από ψίθυρους ερωτικούς μέχρι βαρύγδουπα “κατηγορώ”.
Κι αν θες να ξέρεις, μιας και θα τα πούμε απόψε ένα χεράκι, οι αλήθειες όλες μέσα σε αυτά τα “κατηγορώ” κρύφτηκαν.
Εκεί ήταν ο έρωτας, εκεί κρυβόταν η αγάπη, εκεί γεννιόταν ο πόθος.
Στα κατηγορώ που ξεστομίζαμε για να κρύψουμε τα “σε θέλω”.
Μην περιμένεις όμως πια ούτε ψίθυρους, ούτε κατηγορώ.
Ούτε λέξεις, ούτε ανάσες.
Λυπάμαι, μα δεν μένω πια εδώ κι ας με βλέπεις μπροστά σου.
Όχι, δεν έφυγα.
Απλά να, με νίκησες και τώρα πια το παιχνίδι το χάσαμε κι οι δυο.
Με νίκησες κι έτσι δεν θέλω να φύγω.
Μπορώ, αλλά δεν θέλω.
Άλλωστε δεν υπάρχει και λόγος.
Εδώ που είμαι τώρα εγώ, δεν μπορεί κανείς να με αγγίξει.
Ούτε καν εσύ.
Κι έτσι χάσαμε κι οι δυο.
Γιατί ήττα είναι ακόμα κι αυτό ξέρεις.
Ίσως η μεγαλύτερη.
Να έχεις τη δύναμη να (μου) κάνεις τα πάντα εκτός από το να με αγγίξεις.
Εκτός από το να με γυρίσεις.
Κι έτσι χάσαμε κι οι δυο.
Εγώ από έρωτα, εσύ από εγωισμό.
Το αποτέλεσμα όμως, είναι το ίδιο.
Μηδεν εις το πηλίκο.
Και να δεις πώς μου το πε εκείνο το φάντασμα που είδα ξαφνικά μπροστά μου σήμερα, με ύφος θριαμβευτή…
“Κάποτε, θα γινόταν κι αυτό. Κάποτε, θα ένιωθες. Μόνο που οι άνθρωποι θέλουν να καταλαβαίνουν ακόμα και τα πιο βαθιά συναισθήματα, όχι με την ψυχή αλλά με τη λογική, κι εκεί το χάνουν. Κι εσένα, δεν μπορεί να σε καταλάβει κανείς”
Πόσο μεγάλη αλήθεια…
Άλλωστε τη γυναίκα και τη θάλασσα, δεν μπορείς να τις καταλάβεις.
Μπορείς μόνο να τις αγαπήσεις παράφορα, να τις ερωτευτείς απόλυτα ή να τις αφήσεις στην ησυχία τους.
