Γράφει ο Όμηρος Καρανικολός
Γυρνάς πάλι εδώ.
Άλλη μια μέρα που θα σταθώ απέναντί σου. Εσύ εκεί, αμετακίνητη από την θέση σου. Σαν να σου ανήκει ο χώρος όλος. Σαν να ανήκεις από πάντα σε αυτό το χώρο. Κι εγώ απέναντί σου. Με κοιτάς πάντα διερευνητικά, μου εξηγείς, σου εξηγώ, προσπαθώ να σε καταλαβαίνω.
Ψάχνω τις μικρές σου λεπτομέρειες που δεν έχω παρατηρήσει. Εκείνες που σε κάνουν διαφορετική από όλες τις άλλες.
Παρατηρώ το πρόσωπό σου και αναζητώ τις σκέψεις σου.
Θέλω να ξεκλέψω ένα βλέμμα σου να μου προδώσει τις σκέψεις σου!
Ναι, ξέρω είναι επικίνδυνο το παιχνίδι αυτό, αλλά δεν μπορώ να του αντισταθώ.
Είναι το παιχνίδι με το μυαλό σου τέτοιο που η κατάκτηση είναι ο μόνος τρόπος πια!
Κάθε κίνηση σου και μια ευκαιρία να αφήσεις μια ρωγμη ανοιχτή να περάσω! Χαμογελάς και μαζί γελάνε και τα μάτια σου και μόλις το συνειδητοποιείς κατεβάζεις ρολά. Σαν να προσπαθείς να σε προστατεύσεις. Σαν να ήταν πολλά τα φορτία που σου φόρεσαν και αποφάσισες με τα ρολά να σε προστατεύεις.
Κι εγώ απέναντί σου, δίνω μάχη να μου ανοιχτείς. Προσπαθώ να σκεφτώ όλα εκείνα που δεν μου λες. Όλα εκείνα που επιμελώς κρύβεις και ξέρω πως είσαι ένας γρίφος που πιθανότατα δεν θα λύσω ποτέ.
Κι όταν κάποτε σε ρώτησα, όταν σε μια στιγμή θάρρους σε ρώτησα από τι «κρύβεις και κρύβεσαι» η απάντησή σου, πάγωσε το αίμα μου.
«Και πώς είσαι σίγουρος πώς όσα κρύβω αντέχεις να τα δεις;»
Μου πήρε καιρό να καταλάβω πως ήταν το σχέδιό σου αυτό να με τρομάξεις και να το βάλω στα πόδια.
Όμως δεν έτρεξα μακριά.
Συνέχισα να σε αποκωδικοποιώ, συνέχισα να αναζητώ τις απαντήσεις στις ερωτήσεις που δεν κάναμε.
Ψάχνω το pin που ανοίγει το μυαλό σου και καθαρίζω από εκεί αμφιβολίες, φόβους, δισταγμούς.
Δεν με νοιάζει το παρελθόν σου.
Δεν με νοιάζει τίποτα από την παλιά σου ζωή.
Η ζωή μας ξεκίνησε όταν πιάσαμε να περπατάμε στο λαβύρινθο μαζί.
Και το μόνο που ψάχνω στο μυαλό σου είναι να καταλάβω τι είμαι εγώ για σένα.
Αν η αγάπη σου είναι η λύτρωση ή η τιμωρία μου.
Δύσκολο το ταξίδι στο μυαλό του ανθρώπου που αγαπάς απεγνωσμένα.
Ρίσκο μεγάλο το τι μπορεί να βρεις εκεί και πόσο μπορεί να σε πονέσει αυτό.
Δεν φοβάμαι το ταξίδι.
Ξέρω πως είσαι εσύ όταν μου χαμογελάς κι αυτό μου φτάνει για να φτάσω ακόμα και στην πιο δυσπρόσιτη απάντηση.
Στο κάτω κάτω, για ότι δεν παλέψαμε, τα χάσαμε εξ’ ορισμού.
Κι εγώ για σένα θα παλέψω.
