Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός
Μέσα στην στεναχώρια της βυθίζει κι εμένα.
Κλείνει μέσα της ότι αγαπά και προσπαθεί να σκοτώσει ότι την νοιάζεται.
Γράφει γράφει μα το χαρτί της αδειανό.
Λέξεις που χάνονται μόλις ανασάνουν.
Δεν είναι αφύσικο όλο αυτό να μην μπορώ να σε διαβάσω, να μην μπορώ να ψιθυρίσω ούτε μια σκέψη σου και όλα να φαντάζουν τόσο αδειανά.
Μέσα από μια κόλλα χαρτί σε γνώρισα, μέσα σε αόρατο μελάνι προσπαθείς να χαθείς.
Κάποιος πρέπει να κάνει πίσω, ίσως ο δρόμος που κλείνω θα πρέπει να ανοίξει για να ζωντανέψουν οι λέξεις σου.
Ίσως κι ο δρόμος σου δίχως προορισμο.
Γράφεις τόσο όμορφα θλιμμένα, κάθομαι και σε διαβάζω όταν μου λείπει η συντροφιά σου, μα οι λέξεις σου ξεθωριάζουν όταν τις κοιτώ.
Χάνομαι κι εγώ μέσα στην θλίψη σου.
Σεργιανίζω στα γνώριμα μονοπάτια του μυαλού μου σαν να μην πέρασε μια μέρα.
Μουντζουρώνω το χαρτί και ζωγραφίζω κύκλους, σαν εκείνους όταν σε πρωτογνώρισα.
Κύκλους δίνης που έκλεινα μέσα μου τον θυμό και στριφογυρνούσα γύρω απο μένα.
Για να μην σε ενοχλήσω.
Δακρύβρεχτα θέλω που δεν αγκάλιασα όταν ήθελα.
Κι όμως ακόμα εδώ να περιμένω και να καρτερώ πότε θα χαμογελάσεις.
Ίσως και ποτέ.
Λανθασμένες ή(οι) σωστές επιλογές.
Δικές μου είναι…
