Γράφει η Θεανώ Διολή
Πήγα πάλι σήμερα,
εκεί στο ίδιο σημείο,
πάω σχεδόν κάθε μέρα,
χρόνια τώρα πάω σχεδόν κάθε μέρα σε εκείνο το ίδιο σημείο
σ’ εκείνο το σημείο που σε γνώρισα
σ΄ εκείνο το σημείο που με φίλησες για πρώτη φορά
σ’ εκείνο το σημείο που ένιωσα τ΄ αγγίγματα σου να γράφονται επάνω μου ανεξίτηλα
Πήγα και σήμερα,
μα πάλι δε σε βρήκα
σ’ έψαξα
Κάθισα σε εκείνα τα πέτρινα σκαλιά που κάποτε στην ψύχρα τους φιλοξενούσαν τη ζεστασιά από τα κορμιά μας
περίμενα να έρθεις
μα δεν ήρθες
ούτε και σήμερα ήρθες
(δεν έρχεσαι ποτέ)
αντί για σένα ήρθε και στάθηκε μπροστά μου ένας περαστικός
με κοίταξε που είχα ακουμπήσει το χέρι μου κάτω από το αριστερό μου στήθος
έσκυψε από πάνω μου και με ρώτησε αν είμαι καλά
τρόμαξε όταν σήκωσα το βλέμμα μου να τον κοιτάξω
στα μάτια μου έτρεχαν δάκρυα από το αίμα της σπασμένης μου καρδιάς
έφυγε σαστισμένος
εγώ έμεινα εκεί να σε περιμένω
στα ψυχρά πέτρινα σκαλιά
σιωπηλή, βουβή
να ψάχνω με το βλέμμα μου να βρω ανάμεσα στους αδιάφορους διαβάτες την αύρα της μορφής σου
έμεινα εκεί
να περιμένω να σε δω να τρέχεις πάλι βιαστικός και ανυπόμονος προς το μέρος μου για να με πάρεις αγκαλιά
κανείς,
κενό στο βλέμμα μου
σιωπή στο μυαλό μου
βουή στο δρόμο
περίμενα για ώρες πάλι,
άκουσα ένα ακόμα τραίνο να σταματάει στο σταθμό
πόρτες ανοίγουν, πόρτες κλείνουν
εγώ εκεί
εσύ πουθενά
δεν ήρθες πάλι
(δεν έρχεσαι ποτέ)
άρχισε να βρέχει μα εγώ μαρμαρωμένη εκεί
δεν κουνήθηκα ούτε μια στιγμή
σε περίμενα
σε περίμενα μούσκεμα να έρθεις
να σ΄ αγκαλιάσω, να μ’ αγκαλιάσεις
να σε φιλήσω, να με φιλήσεις
να με πειράξεις, να σε πειράξω,
να σε κάνω να γελάσεις,
να με κάνεις να γελάσω,
να με πάρεις από το χέρι και να πάμε εκείνες τις μακρινές βόλτες χωρίς προορισμό
και ύστερα τα βήματα μας να μας πάνε σ’ εκείνα τα υγρά φιλιά που δεν τελείωναν ποτέ
(δεν τέλειωσαν ποτέ),
σ εκείνες τις ατέλειωτες αγκαλιές που έδεναν επάνω σου σφιχτά
(κι ακόμα δεμένη μ’ έχουν)
σε εκείνες τις εκρήξεις που τίναζαν στον αέρα τα κορμιά μας
(κι ακόμα τινάζουν το δικό μου)
Περίμενα
περίμενα στο ίδιο σημείο
περιμένω στο ίδιο σημείο
θα περιμένω στο ίδιο σημείο
κάθε μέρα
σ’ εκείνα τα πέτρινα τα σκαλοπάτια
δε θα έρθεις το ξέρω
μα εγώ θα περιμένω
κάθε μέρα θα σε περιμένω.-
