Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Τα χρόνια περνούν γρήγορα.
Οι μέρες και οι ώρες το ίδιο.
Δεν μιλάμε για τις στιγμές. Σαν τον άνεμο…
Κάποιες φορές αναλογιζόμαστε τι έχουμε κάνει στη ζωή μας και πόσο άξιζε ή όχι.
Απολογισμός ζωής ονομάζεται.
Οι επιλογές της ζωής μας είναι δικές μας.
Γεννηθήκαμε για να μείνουμε, να κάνουμε σωστά αλλά να κάνουμε και λάθη.
Από όλα μαθαίνουμε και φυσικά κάνουμε και άλλα και άλλα ξανά και ξανά.
Σίγουρα κερδίζουμε και χάνουμε πράγματα γιατί έτσι έπρεπε να γίνει.
Όμως πάντα κρατάμε τα όμορφα!
Ακόμα και ο χαμός και η απώλεια δικών μας ανθρώπων, όσο άσχημο και αν είναι, γίνεται για κάποιο λόγο.
Βλέπουμε πόση δύναμη κρύβουμε μέσα μας και δεν το γνωρίζαμε.
Έχασα τον μπαμπά μου και μαζί του έχασα την παιδικότητά μου, το χαμόγελό μου, την αγάπη του μα πάνω από όλα, την παρουσία του σε όλα μου τα εύκολά και δύσκολα.
Την αγκαλιά του που με έκανε να νιώθω δυνατή και σίγουρη για όλα που ήταν να έρθουν.
Αυτή την Αγκαλιά!
Όμως έγινα πιο γρήγορα υπεύθυνη και δυνατή.
Ή μάλλον, σκληρή θα έλεγα…
Πήρα τη ζωή στα χέρια μου.
Ήταν για να γίνει. Ήταν για το καλό μου!
Κάποιες φορές νιώθω, πως ακόμα και αυτό, το έκανε επίτηδες.
Μετά ήρθαν πολλά.
Πολλά καλά και άσχημα που όμως κατέληξαν σε υπέροχες στιγμές.
Γέλια, φίλοι, όμορφες ημέρες, ατελείωτες νύχτες, πάθη, συναισθήματα, αισθήματα και άλλα και άλλα…
Όλα μοναδικά και το καθένα ξεχωριστό!
Και μετά η ζωή έφερε εσένα!
Βγήκες μέσα μέσα από τα σπλάχνα μου.
Ήσουν ότι πιο όμορφο έχω δει στη ζωή μου.
Ήθελε κόπο για να σε έχω στην αγκαλιά μου αλλά τα καταφέραμε.
Μαζί τα καταφέραμε όμορφέ μου!
Ότι πήρα και ότι έχασα για να το κερδίσω έγινε με πόνο που όμως στο τέλος έγινε χαρά και γλέντι.
Μην λυπάσαι γι’ αυτά που δεν ήρθαν.
Γι’ αυτά που έφυγαν.
Γι’ αυτά που έχασες, πόνεσες, έκλαψες.
Όλα γίνονται για κάποιο λόγο.
Και μετά σου φέρνει ότι δεν θα είχες πάρει ποτέ, αν δεν έχανες κάτι άλλο.
Και βλέπεις πως ήταν “καλύτερα” τελικά που έχασες κάτι.
Ήρθαν στιγμές και συναισθήματα που ένιωσες και δεν θα τα είχες νιώσει ποτέ αν δεν σου έπαιρνε κάτι άλλο.
Ήρθε και ο έρωτας και η αγάπη, που πιο μικρός τα είχες αλλιώς στο κεφαλάκι σου.
Και βλέπεις πως τώρα τα ζεις πραγματικά.
Βλέπεις και αισθάνεσαι τη μοναδικότητα των συναισθημάτων σου.
Επιτέλους ζεις ξανά. Ή μάλλον, επιτέλους ζεις…
Και ξέρεις;
Δεν μετανιώνουμε ποτέ για ότι έχουμε κάνει.
Ότι και αν ήταν αυτό, ήταν η επιλογή μας.
Ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω.
Δεν φέρνει πίσω τις χαμένες μας διαδρομές…
Και το κυριότερο, αγαπήσαμε και παλέψαμε για όλα αυτά που θελήσαμε.
Δεν έχει σημασία αν στο τέλος βγήκαν θησαυρός ή κάρβουνο.
Κάτι πήραμε από όλο αυτό το παιχνίδι.
Γιατί η ζωή είναι ένα παιχνίδι που τζογάρεις. Κερδίζεις ή χάνεις.
Το μόνο σίγουρο είναι πως πάντα κάτι παίρνεις.
Δεν έχει σημασία.
Σημασία έχει πως δεν θα άλλαζα τίποτα. Ξέρεις γιατί;
Γιατί όλα αυτά που διάλεξα, στο τέλος μου έφεραν όλα όσα αγάπησα.
Όλα όσα Αγάπησα με πάθος!
Αυτό!
