Γράφει η Αναστασία Κ.
Έχω βαρεθεί να βλέπω καθημερινά τον κόσμο γύρω μου βουτηγμένο ως το λαιμό στη μιζέρια και την απελπισία.
Θα μου πεις οικονομική κρίση, ανεργία, φτώχεια κλπ
Ναι φίλε μου, συμφωνώ. Δε μπορώ να διαφωνήσω στο ότι λόγω συγκυριών έχουμε καταντήσει “υποταγμένα” και συμβιβασμένα ανθρωπάκια.
Δε μπορώ όμως και να δεχτώ ότι λόγω της κατάστασης χάνουμε την ουσία που λέγεται ζωή και ότι συμβιβαζόμαστε με υποκατάστατα που το μόνο που προσφέρουν είναι μια απειροελάχιστη δόση ευτυχίας.
Όχι, όχι, όχι!!
Μάθε επιτέλους να μη βολεύεσαι στο λίγο γιατί είναι χειρότερο απ το καθόλου!
Ζήσε στο έπακρο και μάθε να ξεπερνάς τα όριά σου. Είναι δύσκολο, σίγουρα, γιατί θα πέσεις, θα πονέσεις, θα πληγωθείς αλλά θα βάλεις τα δυνατά σου και θα σηκωθείς. Και αυτή είναι η μαγεία!
Η εμπειρία για την οποία, πίστεψέ με, θα είσαι υπερήφανος.
Είναι τουλάχιστον λυπητερό σαν θέαμα να βλέπεις ανθρώπους γύρω σου που δειλιάζουν να ερωτευτούν και να αγαπήσουν με όλο τους το είναι.
Αμέτρητα τα ερωτήματα που βασανίζουν το μυαλό σου βλέποντας το αντικείμενο του πόθου σου.
Με θέλει; Δε με θέλει; Με κοροϊδεύει;
Κι όλο φουντώνουν τα ερωτήματα, κι όλο εσύ δειλιάζεις περισσότερο!
ΓΙΑΤΙ;
Γιατί να μην πεις ξεκάθαρα αυτό που θες και παίζεις κρυφτό όπως όταν ήσουν 10 χρονών;
Δε λέω, ωραία τα παιχνιδάκια αλλά μη μένεις μόνο σ’αυτά. Προχώρα στην ουσία!
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη “ηδονή” απ την καψούρα και το πάθος! Άσε το συναίσθημά σου ελεύθερο χωρίς κανόνες και πρέπει. Ζησ’το στο έπακρο!!
Και αν δε σου βγει, μην το βάλεις κάτω και μην απογοητευτείς. Εσύ προσπάθησες κι όσο και αν σου φαίνεται παράξενο εσύ βγήκες κερδισμένος!
Γιατί μίλησες ανοιχτά, έκανες αυτό ακριβώς που ήθελες οπότε δεν έχεις απωθημένα!
Και να θυμάσαι φίλε μου, όσο φοβάσαι να μην πέσεις μια ζωή θα σέρνεσαι!
