Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Και για πες μας τώρα, πόσο γαμάτη νιώθεις που του ξέσκισες την ψυχή;
Πόσο σπουδαία νιώθεις, που έπαιξες τόσο πρόστυχα μαζί του;
Πόσο ήσυχη πέφτεις και κοιμάσαι, που τον τσάκισες, που τον έριξες στο πάτωμα, που τον έκανες ένα ράκος;
Πόσο μοιραία γυναίκα αισθάνεσαι, που έκανες έναν άντρα να κλαίει σαν μωρό παιδί, να χάσει τον ύπνο του και να μην μπορεί να ημερέψει;
Πως θα ένιωθες αν αύριο μια όμοια σου, είχε μια τέτοια συμπεριφορά στο γιο σου ή στον αδελφό σου;
Ποσό υπερήφανη θα ήσουνα για το γυναικείο φύλο, αν έβλεπες τον γιόκα σου ας πούμε, να ματώνει η ψυχή του, να έχει προδοθεί και να τον έχει διαλύσει μια ίδια με εσένα;
Δεν είναι οι άνθρωποι παιχνίδια κορίτσι μου, ούτε σου φταίνε σε κάτι για να ξεσπάς τα παιδικά σου τραύματα και τα κόμπλεξ σου πάνω τους.
Δεν είναι έντιμο να τους βάζεις στην διαδικασία να ονειρεύονται μια ζωή μαζί σου κι ύστερα να τους τσαλαπατάς τα όνειρα τους, για την ακρίβεια, είναι εντελώς άτιμο!
Είναι άτιμο να υπόσχεσαι πράγματα που δεν είσαι ικανή να δώσεις. Είναι άτιμο να τους μιλάς για αγάπη και να μην ξέρεις καν τι είναι αγάπη, να τους μιλάς για το μαζί και να εννοείς εσένα, να τους μιλάς για το για πάντα, και στο τέλος πάντα να τους εγκαταλείπεις.
Δεν είναι σκλάβοι σου όσοι έκαναν το λάθος να σε αγαπήσουν, να σε ερωτευτούν και να σε πιστέψουνε, για να τους μαστιγώνεις και να τους ξεπουλάς φτηνά σε σκλαβοπάζαρα με την συμπεριφορά σου.
Και μη μου πεις ότι οι σχέσεις δεν είναι συμβόλαια και δεν έχουν εγγυήσεις, γιατί είναι άλλο πράγμα το δεν περπατάει μια κατάσταση, κι εντελώς κάτι άλλο η πουστιά και η πουτανιά. Είναι άλλο το προσπάθησα και δεν τα κατάφερα, κι εντελώς κάτι άλλο το λέω ψέματα και το παίζω σε πολλά ταμπλό, ανάλογα με το πιο με βολεύει την κάθε φορά.
Μη μου πεις ότι χωρίζουν οι άνθρωποι, γιατί είναι άλλο το χωρίζουν κι άλλο το τους ξεκάνω.
Ναι, χωρίζουν οι άνθρωποι, αλλά το κάνουν με εντιμότητα κι ωριμότητα. Δεν πάνε κι έρχονται γεμάτοι με ψεύτικες υποσχέσεις και με σκοπό να ξανά ρημάξουν ότι δεν πρόλαβαν την πρώτη φορά.
Χωρίζουν οι άνθρωποι, μα όταν φεύγουν, φεύγουν! Δεν ξανά γυρνάνε πίσω για να αποτελειώσουν το θύμα τους, για να του δώσουν την χαριστική βολή, για να του ανοίξουν μια νέα πληγή, για να βεβαιωθούν ότι θα αφήσουν πίσω τους ένα νεκρό κουφάρι.
Χωρίζουν οι άνθρωποι, αλλά χωρίζουν μια φορά, όχι δέκα φορές τον ίδιο άνθρωπο.
Τον άνθρωπο που σε συγχώρεσε, που ήταν πάντα μια ανοιχτή αγκαλιά, που σε έβαλε πολύ ψηλότερα από ότι σου έπρεπε ή μένεις μαζί του ή τον χωρίζεις και τον αφήνεις στην ησυχία του και στον πόνο του για να επουλώσει τις πληγές του και να συνεχίσει παρακάτω.
Και μη βιαστείς βολικά να τον χαρακτηρίσεις κορόιδο ή μαλάκα, που δεν βρίσκει την δύναμη να σε στείλει στον αγύριστο και να σου κλείσει την πόρτα του μέσα στα μούτρα, γιατί αν αρχίσουμε τους χαρακτηρισμούς κακομοίρα μου, θα ντραπείς για αυτόν που θα σου δώσω και για αυτόν που σου αξίζει.
Για πες μας όμως τώρα, πόσο γαμάτη νιώθεις που του ξέσκισες την ψυχή;
