Γράφει η Αριάδνη
Είναι δύσκολο να κάνεις βουτιά μέσα σου, εκεί που κλαίει το παράπονο.
Φοβάσαι μη ξεχαστείς, επιρρεπής καθώς στα δράματα είσαι.
Νιώθεις τα πόδια σου να βουλιάζουν σαν σε κινούμενη άμμο.
Έχει πάτο άραγε;
Θα μπορέσεις να βγεις ή θα μείνεις για πάντα εκεί να παλεύεις με τους δαίμονές σου;
Τους νικάς; Τους νικάς αλήθεια ποτέ;
«Σήκω!» σου λένε οι άλλοι.
«Σήκω. Δεν θα βρεις τίποτα εκεί.
Δεν έχει τελειωμό αυτός ο παιδεμός.
Μόνο αφήνεις τη ζωή και περνάει και χάνεται έτσι.»
«Σήκω!» έμαθες να λες κι εσύ στον εαυτό σου.
Μη τυχόν και ξεχαστείς και φανεί η αδυναμία σου.
«Άσε με λίγο ακόμη..” σου αποκρίνεται.
«Εδώ είναι οι απαντήσεις μου, το ξέρω.
Εδώ είναι η δύναμή μου.
Εδώ που σπάω και ξαναγίνομαι.
Εδώ που βουλιάζω και αναδύομαι.
Εδώ που πεθαίνω κι ανασταίνομαι.
Εδώ είναι η δύναμή μου και θα την ξαναβρώ.
Άσε με λίγο ακόμη μόνο.. ”
