Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Ήσουν εδώ κι όμως δεν ήσουν. Πάλευα να καταλάβω γιατί τόσο κρύο, γιατί τόση μοναξιά, γιατί τόσο κενό, γιατί τόση σιωπή. Πάλευε το μυαλό μου να πιαστεί από ένα διάφανο συναίσθημα, ένα άοσμο άρωμα, ένα φυλαχτό που δεν κρατήθηκε ποτέ.
Προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου πως δεν φταις εσύ, εγώ κάτι έχω, εγώ κάτι έπαθα, εγώ δεν το πάλεψα αρκετά και δεν το παλεύω. Μα θα σου πω τι έμαθα. Δεν μπορείς να προσάπτεις στον εαυτό σου ευθύνες αλλωνών, ούτε μπορείς να πιστεύεις ότι φταις εσύ για όλα. Δεν φταις.
Έτσι λοιπόν αποφάσισα να σε διώξω από δίπλα μου, να σε κάνω να φύγεις για να δω πώς θα είμαι χωρίς εσένα. Και ήμουν καλά. Όσο περίεργο κι αν σου ακούγεται ήμουν πολύ καλά. Τότε κατάλαβα πως τη μεγαλύτερη μοναξιά την ένιωσα με την παρουσία σου.
Ήσουν εκεί κι όμως ήσουν απών. Και τώρα είναι όλα καλά. Δεν νιώθω πια μοναξιά κι ας είμαι μόνη. Δεν υπάρχει κενό και δεν νιώθω μισή. Είμαι ένα ολόκληρο μόνη μου πια και δεν σε χρειάζομαι. Τα καταφέρνω.
