Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Στο χείλος του γκρεμού, σε μια ύστατη προσπάθεια απολογισμού, στέκομαι παγωμένη. Μάτια κλειστά, χείλη και γροθιές σφιγμένες και η καρδιά μου σχεδόν έχει πάψει να χτυπάει.
Και τώρα τι; Πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται, στημένος μπροστά σε έναν καθρέφτη με ένα είδωλο παραμορφωμένο.
Τώρα που μέσα σου όλα είναι ξεκάθαρα τι; Πώς κάνεις ένα βήμα παραπέρα, πώς αποποιείσαι ευθύνες και πετάς συναισθήματα;
Τα πόδια αρχίζουν και τρέμουν, το είδωλο στον καθρέφτη τώρα έχει γίνει μια αδιάλειπτη μουντζούρα και οι σφιγμένες γροθιές έχουν ασπρίσει τόσο, που πονάνε.
Η μάτια χαμένη στο υπερπέραν και εκείνος ο φόβος που υπάρχει έχει κάνει κατάληψη σε όλο το δωμάτιο, έχει ρουφήξει όλο το οξυγόνο και το μυαλό αρχίζει να θολώνει.
“Πώς μετριέται η ευτυχία;” ένα κοριτσάκι, τρομακτικά ίδιο με έμενα, με κοιτάει με μάτια γεμάτα απορία.
Πώς άραγε, αναλογίζομαι και πριν προλάβω να βρω απάντηση το κοριτσάκι έχει χαθεί.
Οι ανάσες μου κοφτές και λίγες, σχεδόν λαχανιασμένη, πείθω τον εαυτό μου να κάνει ένα βήμα πίσω. Φτάνει για σήμερα, ο,τι κατάφερες κατάφερες, αύριο πάλι.
Το σώμα μου, εξαντλημένο πλέον, με εγκαταλείπει και βρίσκομαι στο πάτωμα. Απέναντί μου ο καθρέφτης, πιο καθαρός από ποτέ. Το είδωλο που με κοιτάζει τώρα δεν είναι παραμορφωμένο, τα μάτια παραμένουν καρφωμένα πάνω του και μια υποψία χαμόγελου σχηματίζεται στα χείλη μου.
Όλα στην ώρα τους!
