Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου
Δύσκολο να τους αναγνωρίσεις μέσα στο πλήθος. Αν τους βρεις φυσικά. Αγαπάνε το σπίτι τους, την ησυχία και την μοναξιά τους. Η ζωή τους είναι ένα απολυτό εγώ με κλειστές πόρτες σε οτιδήποτε ή οποιοδήποτε προσπαθήσει να τους το γκρεμίσει. Τοίχοι, παρωπίδες και κλειδαριές, πολλές κλειδαριές. Δεν θέλουν να ξέρουν, δεν θέλουν να ακούσουν, δεν θέλουν να μάθουν, θέλουν να σου πουν. Να σου διηγηθούν την τέλεια ζωή τους, να σου πουν το μυστικό της ευτυχίας τους, να σου δείξουν τον δρόμο που πρέπει να χαράξεις και εσύ.
Οι ιδιότητες τους πολλές. Ενοικιαστές, δάσκαλοι, γείτονες, αφεντικά, γονείς, θείοι, ξαδέλφια. Η συμπεριφορά τους; Ίδια με όλους. Δεν έχουν ανάγκη κανέναν και δεν διστάζουν να τον απομακρύνουν από την ζωή τους χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι. Αποτέλεσμα; Ένα χρυσό κλουβί με κλειστά παντζούρια και πολύ μοναξιά. Μοναξιά που καταφέρνει να περάσει εκείνη την μικρή χαραμάδα της εξαιρετικής ζωής τους και ξεπροβάλλει με τα χρόνια. Ξεπροβάλλει σαν μωρό που μόλις γεννήθηκε και σου ζητάει προστασία.
Εκεί είναι η παγίδα. Ποιος μπορεί να αντισταθεί σε ένα μωρό που ζητάει προστασία; Κανείς. Έτσι γίνεται και με τα σημάδια της μοναξιάς τους, δεν μπορείς να την αγνοήσεις, προσπαθείς να την γεμίσεις, συμβιβάζεσαι και όλα είναι καλά. Μέχρι την πρώτη αντίδραση σου, την πρώτη κόντρα και τα παντζούρια κλείνουν ξανά. Αυτήν την φορά πάνω στα δάχτυλα σου. Και εσύ που προσπάθησες να είσαι δίπλα τους, τελικά μένεις πληγωμένος και ανίκανος να τους συναγωνιστείς.
Δύσκολοι άνθρωποι, δύσκολοι χαρακτήρες! Δεν δέχονται απόψεις, δεν δέχονται κριτική, δεν δέχονται επιρροές από τρίτους. Η ζωή όμως περνάει δεν γυρνάει πίσω και δεν συγχωράει. Οι επιλογές μας καθορίζουν την πορεία μας και οι άνθρωποι τις αναμνήσεις μας.
Όλοι εσείς λοιπόν με τα κλειστά παντζούρια, ανοίξτε τα! Αφήστε να μπει λίγο φως, λίγο φως χαράς, λίγο φως νιότης, λίγο φως γνώσης! Κανείς δεν τα ξέρει όλα, κανείς δεν είναι ανώτερος από κανέναν, κανείς δεν μπορείς να κρίνει κανένα! Όλοι όμως μπορούμε να στηρίζουμε τις επιλογές του άλλου, να αλλάζουμε όταν μας πάει μπροστά και να επιτρέπουμε σε αυτούς που τώρα ξεκινάνε να ονειρεύονται και να ελπίζουν. Να ελπίζουν ότι όλα θα πάνε όπως τα θέλουν, γεμάτα φως και δύναμη, χωρίς σκοτάδι, εγωισμό και κλειστά παντζούρια.
