Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Πώς να μη μιλώ για σενα λοιπόν; Πώς να μη γυρίζω το κεφάλι μου σε κάθε όνομα ίδιο με το δικό σου; Πώς μπορώ να μην απαντώ με τα πιο όμορφα λόγια όταν με ρωτάνε να τους πω για σένα;
Πώς να μην ονειρεύομαι, αγάπη μου, αφού όταν χαμογελάς φωτίζεται ολόκληρος ο κόσμος μου; Που μέσα από τα μάτια σου, είδα τα πάντα γύρω μου αλλιώς; Πώς να μην άξιζε εντέλει η αναμονή για να σε συναντήσω;
Τα διόδια άνοιξαν το δρόμο μας, και δεν υπάρχει τίποτα να μας χωρίζει! Ούτε καν τα «αντίο» που τρυπάνε τη καρδιά.
Θέλω να μου μιλάς και να γελάω, να μου τραγουδάς και να χορεύω. Θέλω να με φιλάς και να λιώνω , να με κοιτάς και να χάνομαι μέσα στα μάτια σου. Να με αγγίζεις και να μπαίνουν όλα τα κομμάτια στη θέση τους! Να σε βλέπω και να λάμπει η φύση σα να ‘χουμε γιορτή!
Να επικοινωνούμε σα να έχουμε γεννηθεί ο ένας για τον άλλο! Γιατί στα μικρά πράγματα η αξία μεγαλώνει. Γιατί η ευτυχία δεν έχει συνταγή. Ότι αξίζει στο χρόνο γίνεται θησαυρός και λάμπει!
Ακόμα και το κρεβάτι μου έχει ποτίσει με τη μυρωδιά σου και τα σεντόνια μου γραφούν το όνομά σου σα να περίμεναν να έρθεις! Οι δρόμοι ξαφνικά άδειασαν και η διαδρομή για να σε βρω μοιάζει σα το πιο εύκολο παιχνίδι του κόσμου!
Συγχώρεσε με λοιπόν αν καμιά φορά γίνομαι παράλογη και φορτική! Συγχωρεσέ με αν χάνομαι στα σκοτάδια μου και παλεύω με φαντάσματα και σκιές που δεν υπάρχουν γεμίζοντας τη σχέση μας με λάθη! Ξεφεύγω από τη πορεία μας αλλά αντέχω, γιατί στην ουσία δεν αμφέβαλλα ποτέ.
Είσαι αυτός που θέλω να ‘χω. Το γελαστό μου παιδί με τα πανέμορφα μάτια και τη σέξυ κεφαλή. Γιατί μαζί με σένα όλα μοιάζουν καλοκαίρι!
#loveletters #justbelove #serendipity #ζωησανερωτας #σχεσεις #ερωτας #ψυχολογία #κοτλιτσα
