Γράφει η Μόνια Μακρή
Αυτή την ευχή έδιναν οι παλαιότεροι και λίγοι ζύγιζαν σωστά αυτές τις 5 λέξεις.
Μα υπάρχει καλύτερη ευχή; Υπάρχει μεγαλύτερη κατάκτηση στον κόσμο τούτο;
Να αγαπήσεις και να αγαπηθείς! Τόσο πολύ, που να πονούν τα στήθη σου.
Να κοιτάς τον ουρανό και να ψάχνεις στα άστρα το πιο λαμπρό που θα μιλήσει στην καρδιά σου.
Στα μάτια του να βλέπεις καταγάλανες και απέραντες θάλασσες, κι ας έχουν το χρώμα ενός Φθινοπωρινού δειλινού.
Να περπατάς ανάλαφρα σαν να πετάς.. και να χαμογελάς δίχως να σου καίγεται καρφί για τα βλέμματα απορίας του κόσμου.
Να κοιτάς το ρολόι και οι δείκτες να κολλάνε στο πριν -έτσι από καπρίτσιο- για να απολαύσεις πιο πολύ το μετά.
Να σου κρατά το χέρι και να νιώθεις πως εκείνη τη στιγμή.. ότι πιο πολύ ευχήθηκες στη ζωή σου.. σαν δώρο εξ ’ουρανού έσκασε στην μέχρι πρότινος άδεια αγκαλιά σου.
Το χτυποκάρδι την αυγή να παίρνει πια μορφή και να γίνεται η πρώτη καλημέρα στο αυτί σου.
Να λες “Δε μπορώ” και να σου λέει “Μπορείς, προσπάθησε..” γιατί είναι δίπλα σου και πιστεύει σε σένα.
Τα όνειρά σου να σχεδιάζουν κύκλους στους χάρτες της ζωής και να κλειδώνουν βλέμματα, όνειρα και υποσχέσεις για εκείνο το “Μαζί” που θα κρατήσει μια ζωή..
Να σου λέει “Άπλωσε το χέρι”.. και να γεμίζει τη χούφτα σου με χρυσόσκονη του ονείρου για να αιχμαλωτίζει κάθε όμορφη στιγμή που θα γίνει γλυκιά ανάμνηση μέσα στο χρόνο.
Κι αν λένε πως η αληθινή αγάπη σε αφήνει γυμνό δίχως άμυνες και εκτεθειμένο σε άγρια θηρία έτοιμα να κατασπαράξουν το εγώ σου..
Εγώ χίλιες φορές επιλέγω να ακολουθώ αυτό το μονοπάτι που η καρδιά μου χορεύει ξυπόλητη και ελεύθερη, με μόνο οδηγό ένα “Σ ‘αγαπώ”.
‘Ένα αληθινό “Σ ‘αγαπώ”.. ικανό να κολλήσει όλα τα σπασμένα μου.
“ Σ ’αγαπώ μέχρι εκεί που ο ουρανός σμίγει με τη θάλασσα…”
