Γράφει η Έφη Παναγοπούλου
Περπάτησα στο δρόμο σου και ακόμα σιγοτραγουδώ.
Μου άνοιξες την αγκαλιά σου για να καταλάβω ότι η αγάπη δεν έχει λογική!
Η αγάπη κινεί βουνά, στερεύει θάλασσες και αλλάζει χρώμα στον ουρανό.
Η αγάπη είναι ανιδιοτελής! Δεν δίνω για να πάρω αντάλλαγμα..
Δίνω γιατί θέλω να περνάς καλά. Να σε βλέπω ευτυχισμένη.
Δεν περιμένω πίσω την βοήθεια που προσέφερα, την λησμονώ, την ξεχνάω.
Περπάτησα στον δρόμο σου και άκουσα μελωδίες χαράς ένιωσα το χέρι σου στην πλάτη μου όταν όλα πήγαιναν στραβά.
Άκουσα την μαγική λέξη “εγώ είμαι εδώ για εσένα”
Ήξερα ότι πάντα είχα εσένα στα δύσκολα αλλά και στα εύκολα.
Στην λύπη και πάντα στην χαρά!
Γιατί ο αληθινός φίλος στην χαρά σου φαίνεται.
Τι ωραίο να σε αγαπούν και να σου το λένε!
Τι αγαλλίαση ψυχής να ξέρεις ότι έχεις έναν άνθρωπο στο πλευρό σου..
Ο αληθινός φίλος περνάει θάλασσες, ανεβαίνει σε αεροπλάνα για να είναι μαζί σου.
Ο αληθινός φίλος σε έχει στην καρδιά του και δεν περνάει μέρα χωρίς μήνυμα ή τηλέφωνο για μια καλημέρα ή μια καληνύχτα.
Σε φυλάει πάντα από κατοτοπιές χωρίς να σε επιβαρύνει.
Σε βοηθάει να καλύψεις τα ίχνη σου σε κάθε στραβή στιγμή χωρίς να ρωτήσει τι έγινε!
Περπατάει στο δάσος μαζί σου χωρίς να φοβάται τους λύκους της ζωής..
Χορεύει ξέφρενα μαζί σου με χαρά χωρίς να σκέφτεται την επόμενη μέρα.
Σου δίνει το χέρι του και σου λέει πάμε!
Περπάτησα στον δρόμο σου για να μάθω τι σημαίνει φίλια..
Δούναι και λαβείν έλεγα πάντα!
Μαζί σου έμαθα δούναι χωρίς να περιμένεις το λαβείν!
