Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Δεν πιστεύω πως εμείς οι δύο είχαμε ποτέ εναλλακτική, νιώθω πως ό, τι επιλογές κι αν κάναμε με κάποιον τρόπο θα συναντιόμασταν και πάλι. Νιώθω πως για κάποιο λόγο η ζωή μου ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την δική σου, ενωνόντουσαν με δεσμούς που ούτε και εγώ μπορώ να καταλάβω. Όλα λειτούργησαν με τρόπο τέτοιο για να μας φέρουν κοντά.
Δεν σου λέω ότι πέτυχε απαραίτητα ετούτο το κοντά, δεν σου λέω πως ήμασταν ο ένας πλασμένος για τον άλλο. Σε καμία περίπτωση, αποδείχτηκε άλλωστε παραπάνω από μία φορές πως στην τελική ήμασταν οι πλέον ακατάλληλοι ο ένας για τον άλλο. Δεν μπορώ να σταματήσω όμως να πιστεύω πως ακόμα κι αν ξέραμε από πριν την κατάσταση που θα επικρατούσε μεταξύ μας, θα κάναμε πάλι τις ίδιες επιλογές. Εκείνες που ηθελημένα ή μη μας έφεραν κοντά και μας ένωσαν έστω και για λίγο, έστω και παράδοξα.
Νιώθω πως με κάποιο τρόπο οι ζωές μας συνδέονται και δεν μπορούμε να καταλάβουμε ούτε το γιατί ούτε και το πως, μα αυτό που με νοιάζει πιο πολύ από όλα είναι που τελικά θα καταλήξουμε, γιατί είμαι σίγουρη πως με τον έναν ή τον άλλο τρόπο κάπως πάλι θα συνδεθούν οι πορείες μας.
Δεν ξέρω, ίσως να παραλογίζομαι και τίποτα από όλα αυτά να μην συμβαίνει, ίσως απλά να ήταν όλα μικρές μικρές συμπτώσεις που η μία οδήγησε στην άλλη. Μπορεί να μην πιστεύεις στην μοίρα, στο πεπρωμένο, στο κισμέτ, όπως θες πες το μα εμένα δεν μπορείς να μου το βγάλεις από το μυαλό. Δεν μπορείς να μου βγάλεις από το μυαλό πως ότι επιλογές κι αλλάζαμε στην ζωή μας όταν θα ερχόταν η στιγμή να επιλέξουμε αν εμείς οι δύο θα μπλέξουμε, πάλι την ίδια επιλογή θα κάναμε κι ας ξέραμε ήδη το αποτέλεσμα. Θα φορούσαμε τις παρωπίδες μας, θα κατεβάζαμε ταχύτητα και θα ανεβαίναμε την ανηφόρα όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε.
Νιώθω πως με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, πάντα εμείς οι δύο θα επιλέγουμε το χάος που σκορπάμε γύρω μας πάρα την γαλήνη και την ευτυχία. Νιώθω πως πάντα όσον αφορά εσένα, θα επιλέγω να φάω τα μούτρα μου όσο κι αν πόνεσε η τελευταία φορά. Και για κάποιο λόγο πιστεύω πως κι εσύ το ίδιο θα επιλέγεις. Θα επιλέγεις πάντα να μπαίνεις σε μία κατάσταση που ξέρεις πως δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις. Μόνο και μόνο γιατί η μοίρα καμιά φορά παίζει τόσο περίεργα παιχνίδια.
