Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδου
Αφού στήριξα όλα σου τα όνειρα, όλες σου τις παλαβομάρες. Περάσαμε δύσκολα κλάψαμε η μία στον ώμο της άλλης, έπειτα από μεγάλες πικρές, τα ήπιαμε παρέα και γελάσαμε μεθυσμένα, κι έπειτα κλάψαμε ακούγοντας το “δεύτερα κλειδιά” της Ζουγανέλη, θυμάσαι; Εγώ στο έμαθα εκείνο το βράδυ που έσβηνε το βλέμμα σου πίσω απ’την απογοήτευση και σου είπα κλάψε να ξεθυμάνεις.
Κι αφού ξεθύμανες εγώ σε σήκωσα την άλλη μέρα πάλι και ήμουν δίπλα σου ωσότου να σταθείς στα πόδια σου.
Κάποτε μοιραστήκαμε και τις χαρές σου.
Χρόνια τώρα.
Όταν έκανες το πρώτο σου παιδί χάρηκα όσο κι όταν έκανα εγώ το πρώτο μου.
Μαζί διαλέξαμε τα ρούχα του, τα παιχνίδια του, που θα κοιμάται και που θα το νανουρίσεις.
Την πρώτη σου βόλτα με το νέο σου αμάξι μαζί κι αυτή. Γελούσες οδηγώντας κι εγώ τραγουδούσα δίπλα σου χαρούμενη, όπως κάνουν οι πραγματικές φίλες. Δεν είναι εκεί μόνο στις λύπες αλλά και στις χαρές!
Στον γάμο σου ήμουν εκεί σε όλες τις ετοιμασίες, σε είδα να παντρεύεσαι τον μεγάλο σου έρωτα και χαιρόμουν για την ευτυχία σου. Και χόρεψαν μαζί σου ως το ξημέρωμα!
Κι αργότερα όταν τα πράγματα δεν πήγαν καλά για μένα ήσουν εκεί για να μου τονίσεις τα λάθη μου, να με δικάζεις για αρκετό καιρό που δεν κατάφερα να σώσω.
Δε ξέρω τι, ενώ το μόνο που έπρεπε να σώσω ήταν εμένα!
Έμεινες για όσο ανεχόμουν να με δικάζεις, για όσο ήμουν πεσμένη και χαμένη.
Τότε δεν το κατάλαβα, τότε νόμιζα πως ήσουν απλά αντικειμενική! “Οι φίλοι έτσι κάνουν” έλεγα, μας κοπανάνε και τα λάθη μας.
Κατάλαβα το θέατρο που παιζόταν από μέρους σου, όταν πια είχα σταθεί στα πόδια μου.
Όταν κατάφερνα σιγά σιγά να πραγματοποιώ τα όνειρα μου ένα προς ένα.
Όταν ξανά βρήκα την ευτυχία και το χαμόγελο μου επέστρεψε.
Κι όσο εγώ έβγαινα από το πηγάδι που είχα πέσει, τόσο εσύ βούλιαζες.
Προσπάθησες με όποιον τρόπο είχες να με απογοητεύσεις, ακόμη και ψέματα χρησιμοποίησες για να χάσω ότι μου ανήκε, ότι είχα με κόπο αποκτήσει.
Και τώρα που όλα τελείωσαν αναρωτιέμαι μήπως ήρθε η ώρα να πεις έστω μια αλήθεια; τι σε κάνει να παίζεις έναν ρόλο, να τρέφεσαι με την δυστυχία κάποιου;
Και να προσπαθείς να χαλάσεις την ευτυχία του; Τι σε οδήγησε να παίζεις θέατρο υποδυόμενη το ρόλο της φίλης;
Η αυλαία έπεσε και τα φώτα έσβησαν, είναι η ώρα μιας ολόγυμνης αλήθειας!
