Γράφει η Ελένη Τσακίρη
Για να ζήσεις καλά πρέπει να μάθεις να ξεχνάς λένε.
Πόση υπομονή και λήθη όμως να αντέξει ένας άνθρωπος;
Γιατί έρχεται και η στιγμή που τα δεν πειράζει τελειώνουν.
Ναι, τελειώνουν όπως όλα τα συναισθηματικά αποθέματα που υπάρχουν δίχως ανταπόκριση.
Και τότε όχι μόνο πειράζει, αλλά υπέρ – πειράζει το καθετί, ακόμη και το τόσο δα.
Πειράζει το να θεωρείς την υποχώρηση μου δεδομένη,
Πειράζει να μη με σέβεσαι και να νομίζεις ότι μπορείς κάθε φορά επιδεικτικά να με αγνοείς δίχως σκέψη και συνέπειες.
Πειράζει να αποφασίζεις για μένα δίχως εμένα.
Πειράζει να θεωρείς την καλοσύνη μου εκμεταλλεύσιμη.
Πειράζει να υποτιμάς την νοημοσύνη και τα όρια μου.
Πειράζει να κάνεις κατάχρηση του «δεν πειράζει» μου, είτε γιατί δεν θέλω να σε φέρω σε δύσκολη θέση, είτε γιατί δεν θέλω να τραβήξω το σκοινί της υπομονής και να το σπάσω.
Κυρίως όμως πειράζει πολύ, που θεωρείς αυτό το «δεν πειράζει» μου δεδομένο και κάθε φορά το πατάς θεωρώντας το, το αδύναμο σημείο μου.
Τα δεν πειράζει λοιπόν μας τελείωσαν.
Κυρίως για εκείνους που δεν νοιάζονται για το τι πραγματικά μας πειράζει και μας πληγώνει.
Για εκείνους που πάντα το δικό τους εγώ προσπερνά και σαρώνει τα πάντα.
Για όλους εκείνους λοιπόν «δεν πειράζει» πια να πειράζονται.
Ίσως έτσι αντιληφθούν ποια είναι η πραγματικότητα. Γιατί καμιά φορά η αλλαγή έρχεται με την πληρωμή, ειδικά σε ίδιο νόμισμα.
