Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής.
Ενός λεπτού σιγή για τους αληθινά ερωτευμένους.
Για κείνους που τούτη την ώρα συλλογίζονται με το κεφάλι μες τα χέρια,
για κείνους που μετρούν ένα – ένα τα ψυχοφθόρα βήματα της απομάκρυνσης,
για κείνους που δαγκώνουν το χωρισμό, μαζί και το “εγώ” τους.
Ενός λεπτού σιγή για όλη εκείνη την απόγνωση που τους κυριεύει τις νύχτες.
Για όλους εκείνους τους διαλόγους που ανοίγουνε με το ταβάνι,
για όλη κείνη τη φτώχεια που νιώθουν σε κάθε ηλιοβασίλεμα,
για όλα εκείνα τα δάκρυα, που ξεπλένει κάθε φορά η φίλη τους η βροχή.
Ενός λεπτού σιγή για τις νεκρές πεταλούδες που ξερνάνε απ’τα στομάχια τους.
Για όλους εκείνους τους ωκεανούς που χωρέσανε μες τα ποτήρια,
για όλα εκείνα τα μεθυσμένα μηνύματα που ποτέ δεν κατάφεραν να στείλουν,
για όλα εκείνα τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα, τα “όχι” που στρίμωξαν πίσω από σφιγμένα δόντια.
Ενός λεπτού σιγή για όλες εκείνες τις γαμημένες “υποσχέσεις αιώνιας αγάπης”.
Για όλες εκείνες τις μνήμες που “αρρώστησαν”, τις προτεραιότητες που άλλαξαν,
για όλη εκείνη την αφοσίωση που ξέφτισε, για όλα εκείνα τα “για πάντα”, πού‘γιναν “ανάθεμα”.
Ενός λεπτού σιγή για όλα εκείνα τα προδομένα κορμιά και τη μοναξιά που σήμερα κουβαλάνε..
