Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Τα όνειρά σου, να τα κάνεις μεγάλα και γενναία.
Τίποτα μίζερο να μην χωράει μέσα τους.
Τα όνειρά σου, να λες “θα τα ζήσω” και να φτιάχνεις δρόμους για να φτάσεις εκεί.
Δεν θα είναι εύκολος ο δρόμος και σχεδόν ποτέ δεν θα είναι ευθεία.
Θα είναι ένας δρόμος με πολλές κλειστές στροφές, ανηφόρες και απότομες χαράδρες.
Θα συναντάς ανθρώπους στο δρόμο για τα όνειρά σου.
Άλλοι θα σε βοηθούν να ξαποστάσεις και να πάρεις μια ανάσα κι άλλη θα σου κλέβουν ακόμα κι αυτή τη λιγοστή ανάσα που μπορεί να σου έχει απομείνει.
Κι ακόμα κι αν σου απλώσουν το χέρι, μην βιαστείς να πεις “σώθηκα”.
Πολλά χέρια είναι αλοιμένα με λάδι κι η σωτηρία που προσφέρουν, είναι καλομασκαρεμένη προδοσία.
Μην βιαστείς όμως να τους βγάλεις όλους σκάρτους.
Στο δρόμο αυτό θα γνωρίσεις κι ανθρώπους άξιους και υπέροχους, με αγάπη μέσα τους έτοιμη να την προσφέρουν απλόχερα.
Τα όνειρά σου, να τα κάνεις μεγάλα και γενναία για να ξεχωρίζουν από τους πολλούς.
Μην φοβάσαι να στοχεύσεις όσο μακρινός κι αν μοιάζει τούτος ο στόχος.
Όριο σου να λες, είναι ο ουρανός.
Κι όταν έρθει η στιγμή να αγγίξεις το όνειρό σου, μην σταθείς στις στροφές και τα σκοτάδια.
Μην αναλωθείς με τους μικρούς και τους μικρόψυχους.
Χαμογέλα πλατιά και πες σε όλους ένα ευχαριστώ.
Σε όσους σε βοήθησαν γιατί ήταν εκεί και σε όσους σου άνοιγαν το λάκκο, γιατί σε έκαναν ακόμα καλύτερο απ’ ότι ήσουν.
Σε έκαναν να ξέρεις, ακριβώς ποιος δεν θες ποτέ να γίνεις..
Να κάνεις όνειρα μεγάλα και γενναία και να τα διεκδικείς με πάθος, πείσμα και σεμνότητα..
